apr 272014
 


Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website
Totaal: 110,52 km totaal (68.68 miles total)
Duur: 04:15:21
Gemiddeld: 26,0 km/uur (met autopause), max. 58,9 km/uur (16.1 miles/hour avg. with a max. of  36.6 miles/hour)
Hoogtemeters: 436 meter (1,397 ft)
Weer: 6,0°C-16,0°C, Beetje regen bij de start, daarna droog. Heel harde wind (48 km/uur uit het oosten, windvlagen van 65 km/uur).
Omstandigheden: Pittige tocht vanwege de harde wind.
Gereden met: de Trek Madone 4.5

Morgen (maandagochtend) start hier in Madison om 8 uur ’s  ochtends de Unleash 2014 conferentie. Met een reistijd van ruim 10 uur is het dan niet handig om de avond van te voren aan te komen. Dus een dag eerder richting Madison gevlogen zodat ik de zondag de mogelijkheid had om aan het tijdsverschil te wennen. De vorige keer dat ik hier was had ik een Trek 7200 gehuurd en twee ritten gemaakt (zie rit 1 en rit 2). Dit jaar wilde ik een racefiets (road bike) huren en een nog wat grotere tocht maken. En toen ik in maart een boekwerk van Trek thuis kreeg en me realiseerde dat de Trek fabrieken hier op fietsbare afstand liggen, was het plan snel gemaakt.

Maar…waar ik de vorige keer perfect weer had, waren de voorspellingen voor vandaag alles behalve perfect. De afgelopen week werd redelijk duidelijk dat het vandaag wel eens de hele dag zou kunnen regenen, koud zou zijn (gevoelstemperaturen van net onder het vriespunt werden voorspeld) én heel hard waaien. Toch had ik afgelopen week maar een fiets gereserveerd en uiteraard alle spullen die ik dacht nodig te hebben (schoenen, kleren, helm, bidon, Garmin, extra stuurbevestiging etc.). Dat was een beetje ook gokken, want de voorspelde gevoelstemperatuur was minimaal zo’n graad of -1°C tot maximaal zo’n 11°C als het niet zou regenen. Toch maar lange fietsbroek, lang shirt én een thermosshirt met korte mouwen meegenomen naast de handschoenen met dichte vingers (en een set met open vingers), de windstopper en uiteraard mijn regenjasje en overschoenen.

Ik had via Strava een route gepland. Het voordeel daarvan is dat je bij Strava de route kunt laten plannen op basis van populariteit van segmenten. Dat zou dus gevaarlijke routes (veel verkeer etc.) moeten voorkomen. Dat ging bijna perfect. Tot bijna op het einde, toen leidde de route me over het Glacial Drumlin Bike Trail. Niet alleen heb je daar eigenlijk een trail pass nodig (en die had ik uiteraard niet, geen idee ook waar ik die had kunnen kopen), maar het is een pad dat uit gravel en soms gewoon harde grond bestaat. Prima voor die Trek 7200 van twee jaar geleden, maar niet voor een Trek Madone 4.5. Maar ja, op dat moment was het laten zoeken van een alternatieve route niet echt handig, dus toch er overeen.

Terug even naar het begin. De route die ik gepland had ging langs de Trek fabriek in Waterloo, van daaruit richting zuiden en dan weer naar het westen, terug naar Madison. Totaal bijna 110 km. Gelukkig bleek de wind vanuit het oosten te komen, dat betekende dat ik het eerste stuk de wind voornamelijk tegen zou hebben en op het laatste stuk in de rug. Zeker bij heel harde wind is dat wel prettig.
Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 23:00
apr 232014
 


Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website
Totaal: 60,8 km totaal
Duur: 01:55:28
Gemiddeld: 31,6 km/uur (met autopause)
Gemiddelde trapfrequentie: 89 omwentelingen per minuut
Weer: 18,0°C-25,0°C, droog, beetje wind uit het ZO (8 km/uur)
Omstandigheden: Heerlijk fietsweer!
Gereden met: de Ridley Fenix Classic

Een dag thuiswerken heeft voordelen. Je kunt ongestoord doorwerken, stukken lezen en stukken produceren. Maar het heeft ook als nadeel dat je nog minder dan anders achter je bureau uit komt. En als het dan zo’n mooi weer is als vandaag, dan kriebelt het natuurlijk wel als het vijf uur is. Dus een snelle route gepland. Waar naar toe? Wind was er niet veel en hij draaide volgens buienradar alle kanten op. Omdat ik net op dat moment een bericht van Koene Rem binnen kreeg op Facebook viel de keuze op de richting van Maasbree. Daar was ik immers met de fiets nog niet geweest. Dus werd het een rondje Maasbree – Sevenum – Ysselsteyn. Ongeveer 60km, dus 2 uurtjes fietsen. Moest kunnen voor het avondeten (nou ja, ik zou na eten, de rest wilde ik niet laten wachten).

Solo een nieuwe route volgen op de Garmin is altijd een wisselende ervaring. Ik had een globaal idee welke richting ik op moest, maar moest uiteraard ook goed de Garmin in de gaten blijven houden. Die wist het ook niet altijd. Soms was “straight” (rechtdoor) formeel gezien correct, maar betekende dat van de afbuigende doorgaande weg afslaan. In Maasbree miste ik ongezien een afslag en kwam in het centrum van Maasbree terecht. Waar ik dacht even tussendoor te kunnen steken, kwam ik bij een fietspaadje terecht dat uiteindelijk een doodlopend grindpad werd. Grrrrrr.

Terug, en weer op de juiste route uitgekomen. Daarna ging het nóg een paar keer mis. Richting Sevenum wilde de Garmin me een niet bestaande weg op hebben. Toen ik uiteindelijk in Sevenum op de Garmin de route weer zag, moest ik weer door een woonwijk heen. Als je op de Garmin pagina bij de “Timing” (snelheid) kijkt, dan kun je die stukjes precies aanwijzen. Nou ja, verder maar weer. Bij Horst wist ik dat ik twee opties had: direct via America richting Deurne terug, of via een omweggetje. Ik koos voor dat laatste, dus eerst stuk naar het noorden en pas bij Ysselsteyn het fietspad op langs de weg tussen Venray en Deurne. Het is ongelofelijk, maar Strava geeft me voor dit stuk een derde snelheid ooit. Kan natuurlijk kloppen, want ik heb het traject 2 keer eerder geklokt met de wind in de rug. Maar vandaag had ik de wind tegen. En dan vind ik 34,3 km/uur gemiddeld over die 6 kilometer helemaal niet verkeerd. Wat was dat heerlijk afzien zeg. Ik wist dat het een te overzien stuk was, je fietst er vrij van de auto’s, dus kunt lekker doortrekken. Mijn benen begonnen na bijna twee uur al een beetje te piepen, maar ik bleef gewoon gas geven. De helft van het stuk heb ik zelfs met mijn handen in de beugels gefietst. En dat is (tja) voor mij voor het eerst. Wil niet zeggen dat ik het nou elke keer ga doen of bij elke afdaling, maar die paar kilometer zat ik zo in een flow én zat ik zo laag om niet te veel wind te vangen, dat het gewoon logischer en prettiger voelde dan de handen op het stuur.

Het totaal gemiddeld voor de 60 kilometer kwam uiteindelijk op 31,6 km/uur. Oef, dat voelde ik wel. Maar daarom ook heerlijk even de spieren los gemaakt na een dag binnen werken. 🙂

Heen en weer in Maasbree#1 Geen weg...#2 Weg? (niet verhard neem ik aan)#3

 

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 19:44
apr 202014
 

AGR_finishDe data:

Totaal: 226,39 km totaal
Duur: 08:31:40
Gemiddeld: 26,5 km/uur (met autopause)
Maximaal: 64,2 km/uur
Gemiddelde trapfrequentie: 80 omwentelingen per minuut
Gemiddelde hartslag: nvt slagen per minuut
Weer: 3,0°C-18,0°C, droog, koude start, heerlijk in de zon, harde wind
Omstandigheden: Pittige, maar heerlijke tocht.
Gereden met: de Ridley Fenix Classic
Bekijk
een uitgebreider overzicht op de Garmin website.

Soms is een toertocht mooi, zwaar, pittig. Soms is hij memorabel, dan vergeet je hem nooit meer. De Friese Elfsteden Rijwieltocht 2012 was er zo eentje. Dat was toen mijn langste tocht ooit. Diekirch-Valkenswaard in 2013 was ook memorabel. Dat was verder dan de Elfstedentocht en met heel wat meer hoogtemeters.
De Amstel Gold Race Toerversie 250km – editie 2014, was ook memorabel. Nog nooit eerder heb ik zo vroeg in het wegseizoen zo ver gefietst met zoveel hoogtemeters. Maar het was ook gewoon een heerlijke fietsdag vandaag. En dat is natuurlijk minstens zo zeer een voorwaarde mo een tocht memorabel te laten zijn.

AGR250De dag begon in ieder geval heel vroeg. Ik had mijn alarm om 4 uur gezet, zodat ik om 5 uur richting Koene kon rijden om hem en Edwin daar op te pikken. Maar om kwart over 3 was ik klaar wakker. Mijn hoofd maalde al over wat ik allemaal niet moest vergeten in te laden en (uiteraard?) of ik het alarm niet zo missen. Dus opgestaan, spullen bij elkaar gezocht en wat rustiger ontbijt gehad. Naar Maasbree, Koene en Edwin opgepikt en door naar Valkenburg waar Guido en Jan zich bij ons zouden voegen. Omdat wij boven aan de Cauberg mochten parkeren en de start beneden was, we ook onze fietsen even in orde moesten maken en het vreselijk koud was, ging starten om half 7 niet helemaal door. Het werd uiteindelijk 13 minuten over 7, zo begrijp ik uit de auto-status update op Facebook. Op dat moment fietste ik over de mat bij de start heen.
Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 10:03
apr 182014
 

Map-TAGR2014-250 Als je me op Facebook volgt, of dit weblog in de gaten houdt, dan zou je het inmiddels kunnen weten: morgen fietst “Team Amstel Oldies” de 250km route van de tourversie van de Amstel Gold Race. Het team bestaat uit (nu nog) vijf personen: Koene Rem, Guido van Dijk, Jan de Witte, Edwin de Lange en ikzelf. Niels Koster heeft na de 150km van de Volta Limburg Classic van twee weken geleden besloten ook morgen de 150km te fietsen.

Het wordt een lekkere uitdaging morgen. Op papier zou het allemaal moeten kunnen (maar ja, we fietsen niet op papier), maar 250km en (zo las ik ergens) 2.700 hoogtemeter zo vroeg in het seizoen zullen ongetwijfeld wel een beetje pijn gaan doen.

Nog één nachtje lekker slapen. Morgenvroeg om 5:30 uur pik ik in Maasbree Koene en Jan op. Dan is het nog een uurtje naar Valkenbrug.
Wil je ons volgen tijdens de rit? Dan kan dat op een aantal manieren. Eerst even mijn verontschuldigingen: in Nederland vinden we het nodig dat je als je informatie van een website van een biermerk wilt bekijken, eerst aangeeft hoe oud je bent. Bij een aantal van de links hieronder dus ook:

  • Er is een App voor Android en iOS (age-check alert!). Daarmee kun je ons volgen. Mijn rugnummer is: 14486
    Via de App kun je zien waar op de route dat ik ben. We vertrekken om (ongeveer) 6:30 uur zaterdagochtend vanuit Valkenburg en moeten een uur of 10-11 (ook beetje afhankelijk van weer en eventueel materiaalpech onderweg) later wel weer terug zijn in Valkenburg.
  • Als je op de afbeelding hiernaast klikt, dan zie je de routekaart als afbeelding. Wil je een PDF, dan kun je die hier downloaden (hoera, geen check!)

Hoewel ik normaal gesproken een hekel heb aan automatisch verstuurde tweets en status-updates, heb ik voor morgen de site van de Amstel Gold Race toestemming gegeven om namens mij doorkomsttijden en foto’s te plaatsen op het publieke deel van mijn Facebook pagina. Helaas moet je daarvoor een Facebook-account hebben. Daarom heb ik ook (tijdelijk) er voor gezorgd dat mijn publieke Facebook updates (en foto’s) doorgezet worden naar Twitter. Dus ook via mijn Twitter-account zou je op de hoogte gehouden moeten worden morgen. Daar hoef je niet voor in te loggen, geen account aan te maken etc.

Oh, en de hashtag op Twitter is #AGR2014
Op die plek kun je dus nog heel wat meer nieuws en berichten volgen morgen.  #zinin 🙂

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 21:01
apr 172014
 

TACX_AGR_2010_2v4

Tacx Real Life Training
Duur: 01:19:01
Afstand: 34,59 km
Hoogtewinst: 519 meter
Gemiddelde snelheid: 26,3 km/u
Gemiddelde trapfrequentie: 91 omwentelingen per minuut
Gemiddeld vermogen: 158 Watt
Gemiddelde hartslag: 142 slagen per minuut
Ondertussen gekeken naar: GoT S04E02 + CXWORX 14 (luisteren)
Gereden met: de Gazelle Vuelta op een Tacx Fortius

Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website.

Soms heb je van die dagen dat je denkt: ik *moet* gewoon even energie kwijt aan het einde van de dag. Natuurlijk was het vandaag eigenlijk té mooi weer om binnen te fietsen, maar praktisch gezien was het handiger als ik thuis zou blijven. Dus op de Tacx.
Als route voor vanavond had ik een van de segmenten van de Amstel Gold Race 2010 uitgekozen. Het was segment 2 van 4 (voor wie dat wat zegt), met o.a. het Drielandenpunt er in. Die klim naar het Drielandenpunt zit op ongeveer een kilometer of vijf na de start van de route. Tot dan ging alles goed. Ik had de achterband vooraf nog even (met beetje moeite) opgepompt tot 8 bar. En het eerste stuk van het traject start met een afdaling. Het duurde echter niet lang voordat het duidelijk was dat er iets niet helemaal goed ging in de klim. Het achterwiel  slipte al bij een procent of 5 helling naar boven. Gestopt en gevoeld: lek.

Op zich verbaasde me dat niet eens, want het rubber van de (Tacx eigen) achterband was flink warm geworden. Maar balen deed ik er niet minder van. Want, de band van een Tacx fiets vervangen, betekent dat eerst de fiets er uit moet (die zit bij mij op de wielnaad vast), dan moet de band er af, binnenband er uit, band er weer op, wiel weer in de fiets, fiets weer op de Tacx. Pfff…daar had ik geen zin in.

Dus de Tacx even gelaten voor wat hij was, in bad gaan liggen, Game of Thrones S01E01 gekeken en toen die aflevering afgelopen was kon ik er weer tegen. Dus: fiets er af,wiel los, band los, binnenband er uit, even checken waar gat zat, voor de volledigheid ook de buitenband door voelen (niks gevonden), nieuwe band beetje oppompen en er in. Voorzichtig de buitenband weer er op, wiel in de fiets, fiets goed op de Tacx.

Maar ja, nou de fiets er klaar voor was, was het eigenlijk beetje zonde om tot morgen te wachten. Dus het programma opnieuw gestart vanaf het begin en alsnog de bijna 35 km gefietst. Het was een pittig stukje, paar lekkere klimmetjes. Het was ook even wennen met het aantal versnellingen. Want, ik moet voor de zekerheid eens tellen, de Gazelle Vuelta heeft geen bergcassette, maar wel een Triple in plaats van een Compact. Hoe dan ook, ik was veel te laat klaar (om 23:45 uur) met de training, maar hij was de moeite waard. Lekker!

 

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 00:53

Aftellen naar de Prudential Ride London-Surrey 100

 Fietstochten, Racefiets  Reacties uitgeschakeld voor Aftellen naar de Prudential Ride London-Surrey 100
apr 162014
 

Prudential_Ride Ik was helemaal in de veronderstelling dat ik er al over geschreven had, maar kan er geen vermelding van vinden dus alsnog een “aftellen naar…” bericht.

Vorig jaar tijdens de zomer waren we toevallig in Londen terwijl daar de eerste editie van een nieuw jaarlijks fietsevenement plaats vond: de Prudential Ride London. Doel was o.a. om het fietsen in en om de stad te blijven stimuleren na de Olympische Spelen van 2012 in Londen. Tijdens het weekend vonden o.a. wielerwedstrijden plaats van junioren, dames en rolstoelfietsers met als afsluiting de profs op zondagavond.
Op zaterdagochtend kon je een route van zo’n 8 mijl dwars door de stad fietsen en op zondagochtend/middag vond er een grote toertocht plaats. Lengte: 100 mijl (160 km) met start vanaf het Olympisch Stadion en finish op de Mall, midden in hartje London. Qua verkeer was het een chaos, zelfs de straat over kunnen steken was al een gedoe omdat de Britten het afzetten van zo’n straat heel serieus nemen.

Maar…één ding was ook al snel duidelijk: dit wilde ik ook!
Het was allemaal niet heel vanzelfsprekend. Je moet je in november inschrijven en dan wordt geloot. Er zijn een aantal uitzonderingen, zoals veel geld verzamelen voor een liefdadigheid, maar ik heb inmiddels verhalen gelezen van mensen die al twee jaar op rij (dus zowel vorig jaar als nu) niet ingeloot waren. Er mochten namelijk 80.000 mensen aanmelden voor de loting.
Vakantie UK 2013 Vakantie UK 2013 Vakantie UK 2013
Ik heb echter geluk gehad. Ik ben namelijk ingeloot voor de rit van dit jaar. 🙂
Qua afstand moet het allemaal wel lukken. Het is 10 augustus, voor mij redelijk midden in de vakantie, net eigenlijk weer de opstart van het tweede deel van het seizoen. Maar als het dit jaar net zo’n mooi weer wordt als vorig jaar en het dan weer net zo druk in Londen wordt, dan is het gegarandeerd een kippenvel moment. En als het slecht weer is, tja, dan maak ik ook eens op de fiets kennis met de 4 seasons in a day waar het Verenigd Koninkrijk berucht om is. Hoe dan ook, ik heb er nu al zin in.

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 17:56
apr 132014
 


Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website
Totaal: 121,67 km totaal
Duur: 04:20:25
Gemiddeld: 28,0 km/uur (met autopause)
Gemiddelde trapfrequentie: 81 omwentelingen per minuut
Hoogtemeters: 890 meter
Weer: 6,0°C-16,0°C, droog, pittig windje
Omstandigheden: Stevige training, ook al was hij wat korter dan gepland.
Gereden met: de  Ridley Fenix Classic

Vandaag was het tijd voor de laatste serieuze training voordat volgende week zaterdag de 250 kilometer en 17 beklimmingen van de Amstel Gold Race (toerversie) op ons wachten. Doel was om met Koene vanuit Maasbree richting Valkenburg te fietsen, dan een rondje in Zuid-Limburg en dan weer terug. Totaal zou dat dan zo’n 200 kilometer training moeten opleveren. Daarbij moesten we er wel rekening mee houden dat het thuisfront van ons beiden ook plannen had vandaag. Thuis zijn om een uur of 4 zou daarom erg op prijs gesteld worden. 🙂

Op tijd vertrekken dus. Daarom ook (en omdat ik 200 km voldoende vond) ging ik met de auto naar Maasbree. Scheelde 2 x 25 km en dus ook 2 x 30 minuten. Van daaruit had Koene een route uitgestippeld richting Valkenburg. Het was een mooie route, die ik in ieder geval nog nooit richting zuiden gefietst had. Niet alleen omdat ik meer vanuit het westen vertrek, maar omdat ik dan meestal de echt kortste route tussen A en B koos, en vandaag werd wel duidelijk dat een kilometer of 5 extra fietsen zo zijn voordelen kan hebben.
Het was niet warm toen we van start gingen. De Garmin gaf 6 °C als minimum aan, ik denk dat dat, zeker door de wind, niet overdreven was. En die wind, die uit het Westen zou zijn gekomen, bleek (zo zie ik op Garmin Connect) uit WZW te komen. Flink aanpoten dus. En dat viel niet altijd mee. Ik merkte dat ik even nodig had om een ritme te vinden. Ik begon me al af te vragen of die Bodypump/Grit combo van gisteren wel zo verstandig geweest was. Komt ook deels omdat ik gewoon een gruwelijke hekel heb aan tegen de wind in fietsen. Maar goed, je wordt er sterker van. Dus toch kop over kop met een aardig tempo richting zuiden. Vanaf Sittard moest ik het kopwerk aan Koene over laten. Die had duidelijk de betere benen en kon de koffie bij het Amstel Gold Race XP in Valkenburg al ruiken. Na 74 km en met 29,8 km/uur gemiddeld op de teller kwamen we daar aan voor een heerlijk stuk abrikozen vlaai en koffie. Na de pauze kwam het stukje werken. Koene had een route door Zuid-Limburg, deels over een van de vaste Amstel Gold Race lussen, deels aangepast van zo’n 50 km uitgestippeld. Daarin zaten de nodige beklimmingen, zoals de Kruisberg, de Dode Man weg, de Eyserbosweg, de Gulpenerberg (oostkant) en de Loorberg. We begonnen uiteraard met de Cauberg, volgende week de laatste klim, nu konden we hem fris naar boven.

Nadat we de  Eyserboschweg beklommen hadden sloegen we links af (in plaats van rechtdoor), onder aan die afdaling keek ik om. Geen Koene. Dat is per definitie een slecht teken, want hoewel ik de zware klimmen sneller naar boven ga dan Koene, is er geen afdaling die hij langzamer dan mij naar beneden fietst. Hij had een lekke band (…). Buitenband gecheckt, geen probleem zo leek het, binnenband vervangen en verder. Na het rondje nog even bij de Amstel Gold Race Xperience bidons vullen, wat extra lucht in de achterband van Koene en op weg voor de 75 km naar huis. Moest allemaal net lukken als de wind niet gedraaid was. Na twee bochten in Valkenburg: pssssssssss.

De achterband van de fiets van Koene liep luidruchtig leeg. Scheurtje in de buitenband. Helaas, nog buiten het seizoen en het leek er op dat er niet snel een buitenband geregeld kon worden. Inmiddels hebben we zowel tips over hoe we het hadden kunnen oplossen als een vervangende buitenband aangeboden gekregen (dank voor beiden!). Maar op dat moment moesten we een knoop doorhakken. We hadden namelijk geen onbeperkte tijd om weer thuis te komen. Dus belde Koene naar huis en zijn we met de auto opgehaald. Balen natuurlijk, we hadden beiden die extra kilometers willen maken. Maar het is niet anders. En het was een geluk dat het zo dicht bij de Amstel Gold Race Xperience gebeurde, want we zijn er dat uur dat we zaten de wachten prima verzorgd.

Volgende week is het natuurlijk een heel ander verhaal. Geen 122 kilometer, geen 200 kilometer, maar 250 kilometer. Geen vlakke rit van 75 kilometer tegen de wind in bij de start, maar dat vind ik niet eens zo erg. Ik heb gemerkt dat je op de plateaus de wind best voelt, maar bij het klimmen of afdalen heb je er minder last van. En ja, een klim doet gewoon pijn. Maar het zijn allemaal relatief korte klimmetjes. Het is een kwestie van je tempo zoeken en niet te veel nadenken. De Loorberg fiets je anders op dan de Dode Man weg en zo moet ik de Eyserbosweg rustig aan beginnen, maar in het bos moet ik gewoon aanzetten en gaan, anders val ik stil. Veel zal natuurlijk afhangen van de drukte en van eventuele regen. Regen bergop is vervelend, regen bij een afdaling is gevaarlijk. En het afdalen als het droog is, daar kan ik inmiddels volop van genieten. 🙂

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 17:56

Bodypump versus Grit

 Bodypump  Reacties uitgeschakeld voor Bodypump versus Grit
apr 122014
 

Goed, laat ik beginnen met twee opmerkingen: ik heb vanmiddag een hele leuke middag gehad én geen enkele Grit instructeur zal het met me eens zijn.

Waar heb ik het over? Ik was vanmiddag in Maastricht waar op dit moment de 24 Spinning van Maastricht plaats vindt, tot 13 april 2014 14:00 uur. Doel: geld inzamelen voor Stichting Mama Alice (hulp aan straatkinderen in Peru) en Stichting ALS (spier- en zenuwziekte).
Naast die Spinning marathon hebben ze ook een aantal andere activiteiten, waaronder een Bodypump special, die bestond uit een combinatieles Bodypump en Grit. In totaal dus 90 minuten.

En nogmaals, het was heel leuk, gezellig, voor een goed doel, met enthousiaste instructeurs. Daar dus geen slecht woord over.
Het was voor mij vandaag de tweede keer ooit dat ik een Les Mills Grit training deed. En het is voorlopig ook weer mijn laatste. Want net als de eerste keer, ging ik helemaal dood. En begrijp me niet verkeerd. Afzien is fijn tijdens het trainen.
Ook bij de Bodypump zie ik elke keer maximaal af. Ben ik kapot aan het einde van de les, of tussendoor aan het einde van de bicepstrack of na de lunges.
Maar Bodypump heeft één belangrijk verschil ten opzicht van Grit: het kent heel duidelijk opties voor beginners. Er staan mensen met 2 x 0,5 kg op hun stang dezelfde oefeningen te doen als ik met 2 x 5 kg doe. En dat is goed, want dan kunnen ze zich eerst concentreren op de techniek en daarna pas op het gewicht. Want dat is heel belangrijk. En als ik een slechte dag heb, dan doe ik er 2 x 3,75 kg op of zo. Er is dus heel veel variatie in zwaarte mogelijk.

Maar de Grit lijkt maar twee standen te hebben: aan of uit.
De instructeur roept je op vooral veel gewicht aan je stang te doen, vooral zwaar te trainen. Maar de meeste oefeningen lijken maar één tempo of één zwaarte te hebben. Natuurlijk, je kunt de oefeningen langzamer achter elkaar doen dan de instructeur. Maar dan doe je ze ‘uit de pas’. Uit de maat ook, want de muziek dicteert wat het ‘normale’ tempo is. Er is dus geen echt beginnersniveau. Beginners, daar gaat het licht gewoon al snel bij uit omdat ze moeten nadenken over de bewegingen, de snelle herhalingen niet goed voor elkaar krijgen én daardoor foute bewegingen maken. In het filmpje hierboven (niet van vandaag) zie je ook bij de biceps, mensen die met hun bovenlijf staan te zwaaien, of naar voor buigen. Er lopen veel instructeurs rond, maar ook die kunnen dat niet voorkomen.

En dat is jammer. Want als Grit geen goed instapniveau kent, dan is het maar voor een heel beperkte groep geschikt. Een beetje Bodypump conditie is niet voldoende om de overstap te maken. Maar ik vrees dat er meer mensen met een slechtere conditie dan mij rondlopen bij de gemiddelde sportschool dan met een Grit conditie. En voor de levensvatbaarheid van een groepsles is dat niet handig.

24uur_sportOch ja, we zullen de foto’s van vanmiddag maar eens afwachten. Er was een fotograaf bij de sessie. Die heeft veel foto’s gemaakt. Van tijdens de Bodypump en volgens mij ook wel een aantal van toen ik dood stond te gaan. Het was voor een goed doel zullen we dan maar zeggen. 🙂
Positief was wel dat de buik-track en cooling down van de Bodypump ná de Grit kwamen (de rest van de Bodypump tracks zat er voor). En mijn herstel was prima. Nu lekker slapen. Want morgen staan er weer zo’n 200 km fietsen op het programma. Voorbereiden voor de Amstel Gold Race toereditie op Paaszaterdag.

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 22:57
apr 062014
 


Bekijk een uitgebreider overzicht op de Strava website
Totaal: 141,9 km totaal
Hoogtemeters: 2.144 meter
Duur: 05:25:48
Gemiddeld: 26,2 km/uur (met autopause), maximaal 64,6 km/uur
Gemiddelde trapfrequentie: 79 omwentelingen per minuut
Weer: 10°C-22°C, soms flinke wind, letterlijk alleen een paar druppels in België
Omstandigheden: Heerlijk fietsweer. Lekker afzien!
Gereden met: de Ridley Fenix Classic

Het was de volgende ‘grote’ test vandaag. Na de clinic vorige week zondag waarbij ik de eerste echte hoogtemeters van dit wegseizoen maakte en de tocht naar Tilburg op en neer afgelopen woensdag waarbij ik wat extra kilometers maakte, was de Volta Limburg Classic nog weer een stapje omhoog. Officieel 150 kilometer, uiteindelijk 142 kilometer en 2.100 hoogtemeters. Maar natuurlijk was het niet alleen een ‘test’. Het was vooral ook een heerlijke tocht. Met een groep vanuit verschillende delen van het land, een aantal van ons team voor de Amstel Gold Race over twee weken en een aantal mensen die de Alpe d’HuZes gaan fietsen. Er waren de nodige verschillen in klimsnelheid én in valsnelheid, dus ook vandaag weer regelmatig wachten en voldoende mensen om veilig achter af te dalen (het is altijd prettig als je een lijn voor je ziet die je kunt volgen). Er waren veel slechte wegen in België, dat maakte afdalen daar niet altijd zo snel, maar al met al heb ik heel wat heerlijke afdalingen gehad vandaag. En dan is klimmen ook een stuk minder erg (vind ik dan). Je weet dat je naar boven fietst om daarna weer heerlijk naar beneden te kunnen ‘vallen’ (op een veilige manier uiteraard). Voor volgende week moet ik de batterij in de cadensmeter vervangen, want die had vandaag af en toe moeite om de Garmin te vinden.

Prettig was ook dat we voor de laatste 10 kilometer nog even hebben gekeken wat er nog in de benen zat. We fietsten toen op het vlakke richting Eijsden met z’n vieren (later drieën) kop over kop waardoor we met snelheden van rond en boven de 40 km/uur (met regelmatige stops om veilig kruispunten over te kunnen steken) die laatste 10 kilometer aflegden. En dat was niet verkeerd om te werken dat dat ging (én gewoon kicken was i.p.v. 10km dood gaan) want over twee weken zouden we er met deze afstand natuurlijk nog lang niet zijn…. 😉

Het wachten is nu natuurlijk nog op de foto’s van de vele fotografen die langs de kant zaten én de officiële video’s en tijdmetingen de gemaakt zijn voor een aantal van de klimmen.
De rest van mijn foto’s staan hier.
Volta Limburg Classic Volta Limburg Classic

Conclusie: Test geslaagd. Dag meer dan geslaagd. Heerlijk gefietst! 🙂

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 19:42

Speltpannenkoeken met fruit

 Persoonlijk  Reacties uitgeschakeld voor Speltpannenkoeken met fruit
apr 052014
 

Volta Classic Terwijl de heren profs vandaag al door Zuid Limburg fietsen, heb ik nog een lekker rustdag en tijd om alles voor morgen in gereedheid te brengen. Fiets gepoetst, nieuw speltbrood is aan het rijzen (niet voor morgen) en ik bedacht me dat ik het recept voor de speltpannekoeken met fruit dat ik nu al twee keer gebruikt heb, nog niet online gezet had.

Bij deze daarom even. Ik had het recept van deze website waar ook onderstaande video te vinden is:


De video legt het eigenlijk allemaal al uit. Voor 3 kleine pannenkoekjes heb je nodig:

  • 150ml melk
  • 75g volkoren speltmeel of speltvlokken
  • 1 ei
  • Een snufje zout

Afgelopen week heb ik het zout weg gelaten en afgelopen zondag heb ik de dubbele hoeveelheid klaar gemaakt. Dat is best veel, maar ik heb er goed op gefietst.
Ook heb ik in beide gevallen de avond vooraf zo’n 100 gram fruit uit de diepvries (1/2 banaan en wat bramen + blauwe bessen) gehaald en in de koelkast gezet (in een bakje). Dat was dan ’s ochtends ontdooid. Het fruit heb ik in het deeg mee gemixed met de mixer.

Ik denk dat het er voor zorgde dat de pannenkoekjes wat minder stevig werden, daarom ga ik voor morgen alleen de banaan in het deeg mee mixen en dan het fruit er los op. Omdat ik al om een uur of 8 (ik moet mijn startbewijs nog ophalen en we hebben om 8:30 uur afgesproken) in Eijsden (ongeveer 1 uur 20 minuten rijden) moet zijn (dus 6:30 uur de deur uit), bak ik deze keer de pannenkoeken vanavond al en warm ze morgenvroeg even op in de magnetron met het fruit er dan tussen. Ik laat je morgen nog wel weten of dat wat wordt.

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 16:18