Gelezen: De Wielermaffia [ebook]

 Boeken, Fietsen  Reacties uitgeschakeld voor Gelezen: De Wielermaffia [ebook]
jul 272013
 

De WielermaffiaIk moet bekennen dat ik het lang uitgesteld heb. Het lezen van boeken over doping in de wielersport. Sport is vermaak. Doping is slecht. Wielrenners die doping gebruiken zijn slecht en belazeren de boel. Dat is heel gemakkelijk. Als buitenstaander Lance Armstrong 6 keer de Tour de France zien winnen, zónder je druk te hoeven maken over vragen als “wie gebruikte er die dag wel of geen EPO of wie heeft er een bloedtransfusie ondergaan?” is ook veel prettiger.

Er zijn vast nog veel andere (goede) boeken geschreven over dit tijdperk, waarvan het nog maar helemaal de vraag is of dat al voorbij is. Ik hoor graag welke ik persé nog zou moeten lezen, maar De Wielermaffia was in ieder geval voor mij een goede start en een goed overzicht.

Het verteld het verhaal van Tyler Hamilton. Het laat zien hoe het bijna vanzelfsprekend was om doping te gebruiken. Waarom? Omdat je anders gewoon geen enkele kans had om mee te dingen naar de prijzen. Omdat het de enige manier was om dat te kunnen doen waarvoor mensen zoals hij (en Lance en anderen) de rest van het jaar heel hard voor trainden. Want dat wordt ook wel duidelijk uit het boek. EPO, bloedtransfusies, en al die andere prestatieverhogende middelen zijn geen wondermiddeltjes. Ze zouden er niet plotseling voor kunnen zorgen dat ik de Tour zou kunnen winnen. Ze helpen een renner op momenten dat haast onmenselijke prestaties geleverd moeten worden.

Het boek is vlot geschreven en leest lekker weg. Natuurlijk heb je bij dit soort boeken het probleem dat de hoofdpersoon zelf mede-auteur is. Ik heb in zo’n geval altijd vragen in mijn achterhoofd als “wordt er hier nu een straatje schoongeveegd?”. Weet ik niet. Tyler geeft toe dat hij dingen gedaan heeft die niet verstandig waren. Dat hij op sommige momenten keihard gelogen heeft en dat hij daar spijt van heeft. In het boek blijkt duidelijk de wroeging die hij ook tijdens zijn carrière had. Maar dat zijn natuurlijk zaken die niet te controleren zijn. Wat Tyler op zulke momenten dacht of voelde, kan hij alleen aangeven, achteraf met de wijsheid en kennis van nu.

Dat geldt natuurlijk ook voor wat hij over Lance Armstrong verteld. Het wordt verteld vanuit het gezichtspunt van Tyler. Ja, in sommige gevallen op basis van meerdere getuigen (zoals het incident in de bar van het restaurant), maar lang niet altijd.

Ik denk dat het boek me ook aanspreekt omdat het verhaal heel geloofwaardig is. Kijk eens naar wat de renners moeten doorstaan in bijvoorbeeld de Giro of de Tour. Onmenselijk bijna. Kun je het ze dan kwalijk nemen als ze elk hulpmiddel dat ze kunnen krijgen aangrijpen?

Aanrader!

 

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 06:30
jul 262013
 

Ga toch fietsen coverDat was een leuke verrassing. De bibliotheek had een lijst e-books samengesteld voor op vakantie. En niet alleen dat, ze hadden er ook een applicatie (voor iOS en Android) omheen gebouwd waarmee je die boeken kon lezen. Tijdens de vakantie (waarvan de zomervakantie dit jaar van 8 juli t/m 31 augustus loopt): de VakantieBieb. En nog mooier is dat de applicatie niet alleen voor betalende leden van de bibliotheek beschikbaar is, maar voor iedereen die een account aanmaakt. Dus even gedaan. Je kunt die informatie hier vinden

Helaas zat er voor mij niet heel veel tussen, maar één boek trok meteen mijn aandacht. Ik was er al een paar keer door collega’s op gewezen, maar wist niet dat het al als eBook beschikbaar was: Ga toch fietsen van Thomas Braun. Ik heb het gedownload en gelezen (verslonden).  Dus laat ik maar beginnen met de conclusie: het is absoluut een aanrader om te lezen! Zeker als je hem zoals nu, gratis kunt lezen. Maar anders ook.

Het boek was regelmatig een feest van herkenning. Natuurlijk, er waren voldoende verschillen. Ik rook niet, heb geen drankprobleem. Maar ik ben wel anderhalf jaar geleden structureel anders gaan eten (niet minder, anders).  Ik ben ook 43 jaar en 18 kilo lichter dan twee jaar geleden. Thomas was niet veel zwaarder dan dat ik was. Daar waar Thomas zijn eerste ervaringen beschrijft met racefietsverzetten (39-29 of compact 34 of 36) en dan geen idee heeft waar ze het over hebben, heel herkenbaar. Zijn verhalen over langzame koolhydraten, “spieren opeten” en de in eerste instantie enorm lijkende complexiteit van het hele ‘gedoe’ rond eten (blijft ingewikkeld). De overpeinzingen over de vraag of dit nou een midlifecrisis of juist een midlifezegen is (ik ben het met hem eens dat het een zegen is en zeker geen crisis). De discussie over het al dan niet scheren van je benen (scheren!), de niet alleen positieve reacties uit zijn omgeving op zijn gewichtsverlies (heel herkenbaar!). De nieuwe ervaringen bij het rijden in groepen, het afdalen van heuvels (en in zijn geval bergen!) en de bijbehorende angsten. Eigenlijk herkende ik me (naast het negatief zelfbeeld, de drank en het roken) alleen weer niet in zijn angst voor het alleen fietsen. Dat vind ik juist heerlijk en ik maak dan ook lange tochten solo. Maar goed, wellicht heeft hij dan weer wat minder daalangst.

Waar mijn probleem zit, is het gegeven dat het boek hier niet stopt. En met hier bedoel ik bij het punt dat Thomas aan het ontdekken is dat hij fietsen eigenlijk heel leuk vindt. Dat hij het best aan blijkt te kunnen al twijfelt hij nog heel wat af. Dat is het punt zo ongeveer waar ik nu zit. Ik fiets inmiddels lekker en durf voorzichtig ook vooruit te kijken. Anders dan Thomas heb ik namelijk niet gekozen om eerst me te verbinden aan een doel dat ogenschijnlijk onhaalbaar lijkt. Ik bouw rustig op (te rustig?). Vorig jaar eerst wennen aan het fietsen en toewerken naar tochten die wat langer zijn, dit jaar dat wat verder uitbouwen en ja, ook ik wil graag omhoog. Ook ik wil die Mount Ventoux op, ook ik wil de Stelvio beklimmen, Alpe d’Huez een keer op, en dan desnoods ook weer af. Net als Thomas al gedaan heeft.
48121_10200946202351569_556687712_n Voor mij zijn dit nog doelen waar geen concrete data aan hangen. Thomas heeft ze al gedaan en nog méér (getuige zijn nieuwe boek). Hij kan er al op terug kijken. Het was moeilijk, maar het is hem gelukt. En hoewel het dus zou kunnen werken als een geruststelling (“als hij het kan, dan kan ik het ook”) werkt het op mij ook wel een beetje alsof je vooraf het einde van een film al kent. Alsof ik bezig ben met een herhaling van wat hij heeft laten zien dat je ook als veertiger allemaal kan. Maar daarbij heeft hij de lat al best hoog gelegd. Alles minder dan dat lijkt een slap aftreksel van zijn prestatie.
Onzin natuurlijk. Want ik schrijf mijn eigen verhaal. Ik doe niet wat ik doe omdat Thomas dat ook gedaan heeft en ik doe het zeker niet op zijn manier. En niet alleen omdat ik zijn verhaal en zijn boek tot voor kort nog niet eens kende. Natuurlijk ga ik zijn nieuwe boek ook lezen. Gewoon gekocht deze keer (als ebook uiteraard). Niet om tips te krijgen, maar om te zien/lezen hoe zijn verhaal verder verloopt. Om daarna weer verder te schrijven aan mijn eigen verhaal.
Mijn eerstvolgende uitdaging is Diekirch Valkenswaard op 31 augustus. En daarna? Dat zien we dan wel weer. Mijn verhaal, mijn tempo.

En wie weet is dat ook wel de belangrijkste boodschap die ik zelf aan het boek overhoudt: het doet er niet toe wat anderen kunnen, willen of al gedaan hebben. Het gaat om jouw doel(en), jouw vastberadenheid om dat te bereiken en dan gewoon doen.

p.s. Even nog over VakantieBieb. Ik vind het tóp dat de bibliotheek dit voor elkaar krijgt. Mooie manier om mensen aan het digitaal lezen te krijgen. De applicatie zelf is echter best wel basic. Ik miste heel erg de mogelijkheid (die ik in iBooks bijvoorbeeld wel heb) om tijdens het lezen even snel passages te markeren voor gebruik tijdens het schrijven van een bericht als dit. Dat is nou toch juist het mooie bij zo’n ebook: je kunt er in strepen zonder je boek te beschadigen.

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 12:59

Rondje Zandbos

 Garmin, MTB  Reacties uitgeschakeld voor Rondje Zandbos
jul 242013
 

Some contents or functionalities here are not available due to your cookie preferences!

This happens because the functionality/content marked as “Google Maps” uses cookies that you choosed to keep disabled. In order to view this content or use this functionality, please enable cookies: click here to open your cookie preferences.


Grotere kaart weergeven
Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website
Totaal: 16,03 km totaal
Duur: 47:49
Gemiddeld: 20,1 km/uur (met autopause)
Gemiddelde trapfrequentie: 76 omwentelingen per minuut
Weer: 16,0°C-22,0°C, droog, 88% luchtvochtigheid
Omstandigheden: Het bos had nog heel wat meer water kunnen hebben. Zwaar door vochtige lucht.
Gereden met: de Ridley Blast 29er

Omdat ik er vanuit ging dat wij niet de enige straat in Deurne waren waar je nog wat resten van het noodweer van gisterenavond op straat kon vinden, ging ik  er vanochtend niet op de racefiets maar op de MTB op uit.

Boom op de straat

De temperatuur viel eigenlijk reuze mee, op papier dan. De Garmin gaf niet meer dan 16°C aan bij vertrek. Maar de luchtvochtigheid was wat het tochtje toch nog wel redelijk pittig maakte. Van veel ravage was er overigens op het stuk tot aan het Zandbos (nee, geen extra rondje door het dorp gemaakt) weinig te zien al lag het fietspad inderdaad bezaaid met bladeren, takjes en andere zooi. In het bos was duidelijk dat het daar nog een flink stuk langer had mogen regenen. Ja, sommige afdalingen waren extra uitgesleten door de regen van gisteren, maar veel van de plassen en poelen die in het najaar en de winter altijd vol staan waren nu nog droog. Hoewel het zo maar een kort ritje was, vond ik het na alleen het Zandbos even voldoende voor vanochtend. Het was sowieso nog lekker rustig in het bos. Heb een overstekende ree, een buizerd en een Groene Specht (met zijn typische geluid) gezien. Leuk.

 

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 10:47

Rondje Deurne-Kevelaer-Malden

 GPS, Racefiets  Reacties uitgeschakeld voor Rondje Deurne-Kevelaer-Malden
jul 202013
 

Ronde_Deurne_Kevelaer_Malden_no_GPS
Totaal: 120,7 km totaal
Duur: 4 uur en 13 minuten
Gemiddeld: 28,5 km/uur (met autopause)
Weer: 15°C-18°C, het was droog al leek er hier en daar een beetje vocht uit de lucht te komen
Omstandigheden: Lekker fris bij de start nog, ondanks de geringe temperatuurstijging best warm op het einde.
Gereden met: de Ridley Fenix Classic

Soms doe je iets waar je achteraf ontzettend spijt van hebt. Dat had ik vandaag ook. Vanochtend stond ik namelijk al zo ongeveer met één been buiten toen ik me bedacht dat ik mijn backup GPS-logger nog op de vensterbank in de keuken had liggen. “Och, die heb ik toch niet nodig” dacht ik. De Garmin had het immers al weer heel erg lang goed en probleemloos gedaan. En natuurlijk (ik geloof niet in het noodlot overigens) ging het vandaag wél mis met de Garmin en had ik Endomondo niet draaien op de iPhone omdat een deel van de tocht door Duitsland ging en ik daar geen dataverbinding heb.

Wat er nou precies mis gegaan is weet ik niet. Er leek niets aan de hand tot het moment dat ik de Garmin aan de computer aansloot. En natuurlijk had ik vandaag niet (zoals ik meestal wél doe) eerst de track gereset (dan weet je namelijk zéker dat hij weggeschreven is/wordt). Kortom, geen GPS-data op Garmin Connect, Strava en Endomondo. Gelukkig had ik voordat ik hem aansloot nog even naar de data gekeken. Het gemiddelde van vandaag lag hoger dan vorige week zaterdag (28,5 km/uur in plaats van 27,8 km/uur) . En dat terwijl ik het eerste stuk (via Duitsland) voor mijn gevoel niet echt sneller gefietst had. Ik had de route op een paar plekken iets aangepast. Ik was vorige week 2x een verkeerde straat ingefietst en bij Weeze had ik gezien dat ik toch langs het station door kon op de fiets. Ik had er ook een stukje aan toe gevoegd. In plaats van over het grind van de Bunthorstse weg richting De Rips was ik rechtsaf geslagen en omgereden over de Elsendorpse weg naar Elsendorp en van daaruit naar De Rips.

Het was ook vandaag weer een solo-tocht al ben ik tussen Elsendorp en De Rips “lui” geweest. Ik fietste met een snelheid van ongeveer 30 km/uur en dat was net wat langzaam voor de twee heren die van achteren kwamen. Ze gingen me voorbij, maar ik pikte aan. Ze zeiden het niet, maar volgens mij hadden ze dat eigenlijk liever niet (ze hadden me immers net ingehaald) en dus ging de snelheid omhoog. Het stukje tussen Elsendorp en De Rips hebben we afgelegd met ongeveer 34 km/uur. Ik had eigenlijk verwacht dat ze in De Rips rechtdoor zouden gaan, maar ze gingen ook naar rechts richting Deurne. Toen heb ik maar even in de remmen geknepen. Met nog 10 km te gaan had ik geen kopwerk met 34 km/uur meer in mijn benen zitten en om nu nog 10 km aanhangwagen te spelen, dat vond ik ook niks. Het was immers een trainingstocht (voor mij dan). Wel zorgde het er voor dat ik ook dat laatste stuk wat harder door bleef fietsen dan daarvoor. Ik ben dan ook niet ontevreden of de versnelling ten opzichte van vorige week.
Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 13:29
jul 192013
 

Bons_-_De_kunst_van_het_dalen_-_LR Terwijl in de Tour de heren zich opmaken voor de klim vanuit La Chambre (463 meter hoog) naar de top van de Col de la Madeleine (2.000 m hoog), de airco er voor zorgt dat het hier binnen 23°C is (en buiten 31°C) even tijd voor een bericht over het eBook dat ik afgelopen mei gewonnen heb via De Kale Berg: De kunst van het dalen, geschreven door Martin Bons.

Ik begon helemaal blanco aan het boek. D.w.z. ik had geen andere recensies gelezen of me uitgebreid verdiept in veel meer dan de titel: de kunst van het dalen. Ik had dus eigenlijk verwacht dat ik vooral een boek zou gaan lezen waarin ik zou gaan leren hoe ik beter zou kunnen afdalen. Dom (van mij) eigenlijk. Want dat kun je natuurlijk niet uit een boek leren. Dat moet je doen. Wat dat betreft zijn de “25 tips om beter te dalen” inderdaad niet meer dan een bijlage bij het boek.
Wel bevat het boek een uitgebreid overzicht van de onderbelichte rol van afdalen bij wielerwedstrijden en de enorme verschillen tussen professionele renners op dat gebied. Van mannen die zonder blikken of blozen een berg afstorten tot mannen die het als het ware in hun broek doen bij elke heuvel. Ook komen de verschillende ernstige en minder ernstige ongelukken door de jaren heen aan bod en de vraag “wat maakt nu dat iemand wel of niet met > 100 km/uur van een berg af kan/wil fietsen?”.
Het is echter wel maar de vraag of het boek nou juist voor een amateur wielrenner, en zeker een amateur wielrenner met enige dalingsangst, goed is om te lezen. Want je loopt het risico dat jouw conclusie dezelfde is als van de auteur:

Door mijn onderzoek verwachtte ik dat ik harder naar beneden zou gaan, naarmate ik meer over dalen te weten zou komen. Wat echter contraproductief heeft gewerkt en de angst alleen nog maar heeft versterkt, waren al die afschuwelijke valpartijen in afdalingen waar ik over las en hoorde. Dat had juist tot gevolg dat ik nog krampachtiger ging dalen. Het heeft eraan bijgedragen dat het me niet is gelukt om te voldoen aan de belangrijkste wet van het dalen: niet bang zijn. De angst zit bij mij te diep. Ik ben geen goede daler. Ik ben ook geen gemiddelde daler. Ik ben een slechte daler. Door mijn zoektocht ben ik nu alleen wel een slechte daler met veel kennis over dalen. Dat is de winst van mijn onderzoek.

Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 13:57
jul 132013
 

Some contents or functionalities here are not available due to your cookie preferences!

This happens because the functionality/content marked as “Google Maps” uses cookies that you choosed to keep disabled. In order to view this content or use this functionality, please enable cookies: click here to open your cookie preferences.


Grotere kaart weergeven
Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website
Totaal: 120 km totaal
Duur: 04:19:24
Gemiddeld: 27,8 km/uur (met autopause)
Gemiddelde trapfrequentie: 82 omwentelingen per minuut
Weer: 13,0°C-22,0°C, droog, beetje wind (3 km/uur uit N)
Omstandigheden: Heerlijk fietsweer ook al hadden mijn benen er niet veel zing in.
Gereden met: de Ridley Fenix Classic

Het was vooraf al duidelijk dat het vandaag geen gemakkelijk rondje zou worden. De Bodypump les van afgelopen donderdag en de CXWorx les van gisteren hadden hun sporen nagelaten. Twee weken niets doen en dan in een releaseweek (nieuwe programma’s, nieuwe muziek, nieuwe bewegingen en dus nieuwe spierpijn!) weer volop van start gaan kan ook ik me niet veroorloven. Maar omdat het er ook morgen niet van zou komen, ging ik er vanochtend toch op uit. Op tijd, met een graad of 13 °C warm genoeg voor de zomeroutfit, maar nog lekker behaaglijk. De tocht die ik gisterenavond gepland had zou 120 km gaan worden en vanuit Deurne, via Venray in de richting van Kevelaer en dan naar het noorden via Goch naar Malden. Ik had aan die kant natuurlijk een paar heuvels bij Kleve of Groesbeek kunnen meepikken. Maar voor vandaag vond ik de afstand voldoende uitdaging.

Het eerste stuk richting Venray ging eigenlijk nog best lekker op tempo, maar na een kilometer of 10 was duidelijk dat het vandaag geen rondje van 30 gemiddeld zou gaan worden. Dus me er maar bij neergelegd dat het even wat langzamer zou gaan en genoten van de tocht. De route was niet helemaal foutloos. Niet overal was de track helemaal exact te volgen (geen doorgang of gravel/grintpad) maar door de kaart op de Garmin kon ik snel zien hoe ik weer op de gewenste plek uit moest komen. Alleen op het laatst bij Elsendorp / de Rips heb ik me laten verrassen door een stuk fietspad dat eerst flink veel grint bevatte en later zelfs helemaal onverhard/grint was. Daar kon ik ook omheen (zie ik nu), maar dat was niet meteen duidelijk op het moment dat ik daar was.

Voor het overige was het een mooie tocht met veel autoluwe wegen en ook in Duitsland goede fietspaden. Die ga ik vast nog wel een keer fietsen.
In Mook stopte ik bij een tankstation om een paar flesjes Aquarius te kopen en mijn bidons bij te vullen. De man achter de balie gaf me (per ongeluk) een euro te weinig terug en werd er meteen door zijn vrouw die schuin achter hem stond op gewezen. Ik kreeg meteen de vraag of ik niet een bagagedrager had zodat ik haar mee kon nemen! 😉
Wel kwamen ze allebei achter de balie uit om bij me te komen staan aan het tafeltje in de winkel waar ik de 3 flesjes in mijn 2 bidons ging gieten. Je zag ze denken “dat gaat niet passen”. Maar 3 x 500 ml (Aquarius) = 2 x 750 ml (bidons) dus dat paste perfect.

De laatst 20 km waren mijn benen eigenlijk op. Dat was dus een stuk met mijn hoofd fietsen. Verstand op nul en gewoon doortrappen. Dan kom je vanzelf  thuis. Al met al een beetje tegenvallend dat mijn vorm zo snel achteruit rent, maar wel ook gewoon tevreden over de 120 km die ik er toch weer solo op heb zitten (want van uitstellen wordt het niet gemakkelijker!). En het was schitterend fietsweer!

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 13:50

Bootduik Black Rock en Willy’s Wall

 Duiken, Duiklog  Reacties uitgeschakeld voor Bootduik Black Rock en Willy’s Wall
jul 082013
 

Bootduik 8-7-2013 Een duikweek gaat veel te snel voorbij. Op maandag 8 juli hadden we al weer onze derde en laatste duikdag. Dit keer met twee bootduiken. De eerste bij Black Rock en de tweede bij Willy’s Wall (zie hier voor de kaart).

Nu ‘gewoon’ twee fundives met z’n vieren.
Ook hier veel te zien onder water.

Net als bij de andere duiken waren er ook nu twee gidsen. De eerste gids ging met ons vieren en twee andere Nederlanders naar beneden. Onze maximale diepte was 12 meter vanwege twee 10-jarigen in de groep. De andere gids ging met de overige twee duikers naar beneden. Zij mochten dieper en volgden dus ook een diepere route.

Bootduik 8-7-2013 Bootduik 8-7-2013 Bootduik 8-7-2013 Bootduik - 8 juli

Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 18:00

Peak Performance Bouancy trainingen

 Duiken, Duiklog  Reacties uitgeschakeld voor Peak Performance Bouancy trainingen
jul 062013
 

PPB training Omdat we alle vier interesse hebben in het maken van foto’s en video’s onder water was het duidelijk dat het kunnen beheersen van ons drijfvermogen een belangrijke vaardigheid is. Daarom hebben we de tweede duikdag besteed aan de PADI Peak Performance Bouancy specialty, beter bekend als PPB.

De specialty bestaat uit een stukje theorie (niet moeilijk, een Amerikaanse toerist moet het immers ook kunnen leren), maar veel belangrijker ook een tweetal duiken. Voor ons ook nu weer in de baai bij Skinaria.
Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 09:26

Tune-up + Fun duik Skinaria Beach

 Duiken, Duiklog  Reacties uitgeschakeld voor Tune-up + Fun duik Skinaria Beach
jul 042013
 

4-7-2013 Tune-up Skenaria Toen we vorig jaar voor het eerst waren gaan duiken op Kreta, wisten we het na afloop eigenlijk al meteen: hier zouden we nog een keer terug komen. Vorig jaar waren we namelijk met 2 duikers en 2 snorkelaars omdat onze jongste nog geen 10 jaar was. Dit jaar kwamen we terug met alle vier een PADI (junior) Open Water brevet op zak. Voor Marit en mijzelf was de laatste duik een jaar geleden (Kreta) geweest, dus wij moesten eerst een Tune-up doen in de baai bij Skinaria.

Zo’n Tune-up is verstandig, al was het niet echt alsof ik dacht “o jee, dat was ik allemaal vergeten”. Je moet vooraf een vragenlijst invullen (meerkeuze) die eigenlijk checkt of je de theorie nog kent, op het strand wordt je (nog) een keer uitgelegd hoe je je setje opbouwt en dan moet je in het water een aantal oefeningen uitvoeren: ademautomaat uit en weer in met eigen adem, uit en weer in met waterloosknop, uit – laten vallen – oppakken en in, masker half vol en weer leeg, masker helemaal vol en weer leeg, pivoteren en een techniek die niet bij PADI aangeleerd wordt: het gebruik van de dump valve die bij je achterwerk zit op het moment dat je ongewild omhoog gaat. Daarbij gooi je dan je hoofd naar beneden en je vinnen omhoog (waardoor die valve het hoogste punt wordt).
Geen probleem dus.

Hierboven zie je het duikprofiel van die eerste duik. Je ziet dat we eerst een tijd op ongeveer 2 meter diepte gezeten hebben voor het uitvoeren van de oefeningen en na afloop van de Tune-up nog tijd over hadden om een rondje door de baai te maken.
Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 18:00

Safe ID: Veilig onderweg of overbodige gadget?

 Gadgets  Reacties uitgeschakeld voor Safe ID: Veilig onderweg of overbodige gadget?
jul 012013
 

safeidOp Wielrenblad kwam ik een vermelding tegen naar Safe ID.

Het idee lijkt simpel: je koopt (in dit geval) 2 stevige stickers met daarop een QR-code. Eentje plak je bijvoorbeeld op je fietshelm en de andere op het frame van je fiets. Op het moment dat je een ongeluk zou krijgen en je bent niet aanspreekbaar, dan kan een hulpverlener de QR-code scannen en wordt dan automatisch doorgestuurd naar jouw profielpagina (dit is een voorbeeld van zo’n pagina). Klinkt heel handig…maar…hoeveel hulpverleners lopen met een smartphone met QR-reader op zak? En hoeveel daarvan herkennen dan die code, weten dat het handig is om hem te scannen en doen dat dan ook?
Natuurlijk, je zou kunnen stellen dat het een kwestie van tijd is. Als we er maar genoeg reclame voor maken, dan wordt het concept vanzelf bekend en dan is het een veilig ding om bij je te hebben.
Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 17:00

Op deze website wordt gebruik gemaakt van tools die kleine bestanden (cookies) op je computer opslaan. Cookies zijn veilig en worden gebruikt de site goed te laten werken en om (anonieme) gebruiksrapportages te maken (technische cookies). Andere cookies, zoals van YouTube of Addthis kun je naar wens uitschakelen, maar dan werkt die functionaliteit (uiteraard) ook niet. Je kunt via dit voorkeurvenster schakelen tussen je keuze. Lees meer over het privacybeleid van dit weblog