aug 092013
 

Ventoux Zoals gisteren al aangegeven heb ik nog een tweede boek over de Ventoux gelezen. Nummer twee was Ventoux van Bert Wagendorp.

Van de ene kant zou je kunnen zeggen dat het verhaal overal had kunnen spelen/plaats vinden, van de andere kant is dé berg ook wel weer heel mooi verweven in dit verhaal over de vriendschap van vier mannen en één jonge dame.
Het is ook zo’n boek dat, lijkt mij, het beste werkt als je er zo weinig mogelijk vooraf over weet. Dat maakt het verhaal en de verschillende tussentijdse onthullingen en flashbacks namelijk een stuk interessanter. Dus daarom geen uitgebreide samenvatting van het verloop van het verhaal, de reden waarom ze naar de Ventoux gaan etc.
Het resultaat is in ieder geval een mooi verhaal dat er staat. Met uitzondering wellicht van de introductie van Willem tegen het einde. Dat had voor het verhaal wat mij betreft niet gehoeven.

Aanrader!

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 11:10
aug 082013
 

DeKaleBerg Ik heb deze vakantie twee boeken over de Ventoux gelezen. De ene (De Kale Berg) is heel praktisch en komt in dit bericht aan bod, de andere (Ventoux) zal ik in een aparte post bespreken.

Laat ik met de kritiekpunten voor De Kale Berg beginnen: ik heb de ebook versie gekocht en gelezen. Binnen iBooks op de iPad was er helaas geen omslag zichtbaar (alleen de lelijke standaard kaft) en ik vermoed dat de layout hier en daar te lijden heeft gehad als gevolg van de beperkingen van EPUB. Dat kan ik niet helemaal controleren aangezien ik nooit een gedrukt exemplaar van het boek gezien heb. Maar je ziet het vooral in de lelijk ingesprongen koppen met opsomteken er voor in o.a. de hoofdstukken “De berg” en “Het Nederbelgisch Genootschap De Kale Berg” of slordigheden zoals het verwijzen naar paginanummers in voetnoten (hebben geen enkele betekenis in een EPUB en zouden moeten vervangen door een link naar betreffende locatie).

En daarmee is het qua kritiek ook wel gezegd. Want wat betreft inhoud is het een heel compleet boek. Wat ik er mooi aan vind is dat er een aantal verschillende invalshoeken gecombineerd zijn in één boek. Het begint met een aantal verhalen van beklimmingen (een beetje zoals bij Thomas Braun maar dan veel minder dramatisch). Dan krijg je feitelijke informatie over de berg: hoe is hij aan zijn naam gekomen, hoe is hij ontstaan, het klimaat, de natuur, de wegen. Kortom de hele geschiedenisles tot een overzicht van alle Ventoux-etappes uit de Tour de France. Op dat moment moet het je eigenlijk al duidelijk zijn dat het een naslagwerk is. Niet bedoelt om persé regel voor regel van begin naar eind te lezen. Je kunt dit stuk gerust overslaan en laten voor een later moment en eerst nog wat verhalen lezen of beklimmingen. Of eerst de levensgeschiedenis van Tom Simpson lezen, met afstand dé bekendste dode wielrenner op de berg. Renners sterven niet, ze verdwijnen alleen maar uit het zicht (Willy Verhegghe). Of over het monument Brugge – Mont Ventoux, ik heb het nog nooit gezien (ben nog nooit op de Ventoux geweest), maar mocht ik het zien dan weet ik nu waarom het er staat.

En natuurlijk is er aandacht voor “Het Gilde der Malloten”, mensen die drie, vier, vijf, zes, zeven, …. keer op dezelfde dag op verschillende manieren de berg beklimmen. Op een gewone racefiets, een tendam, een eenwieler, op een ligfiets, te voet, op de MTB.

Ook komen de klimtijden, versnellingen, verzetten, weerstand, arbeid en vermogen (inclusief instructies voor het maken van Excel spreadsheets), trainingsschema’s en voorbereiding uitgebreid aan bod. Je vindt er een overzicht van andere literaire werken waarin de Mont Ventoux een rol in speelt en een lijst met links en adressen.

Er zullen vast nog wel dingen zijn die te vertellen zijn over de Mont Ventoux die er niet in staan maar ik kan ze zo snel niet bedenken. Dit is gewoon hét boek om aan te schaffen als je meer wilt weten over die berg (en hem dus niet op wilt fietsen) maar zeker ook als je wél van plan bent hem een keer op te fietsen. En ondanks de verbeterpunten met betrekking tot de opmaak van het ebook, is het natuurlijk wel zo dat die maar €9,99 kost (tegenover €19,99 voor de paperback versie), dus je bespaart er niet alleen een paar bomen mee, maar het scheelt ook in je portemonnee.

Aanrader!

 

 

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 21:00
aug 072013
 

blijven_genieten Nadat ik het eerste boek van Thomas Braun (Ga toch fietsen!) gratis mocht lezen met dank aan de Vakantiebieb, besloot ik het tweede boek dat hij geschreven heeft zelf aan te schaffen als ebook.

Als positief punt kan ik melden dat ik het boek in één ruk uitgelezen heb. En zoals ik vooraf al begrepen had: Thomas fietst inderdaad maar liefst zes keer de Alpe d’Huez op als onderdeel van Alpe d’HuZes én hij fietst maar liefst 1.200 km over zo ongeveer elke bergtop die Europa kent vanuit Italië naar Valkenburg. Petje af, diepe buiging, ik zal het hem vast nooit na doen. Maar waar ik bij het eerste boek me nog heel erg kon herkennen in zijn worstelingen om het fietsen eigen te worden, vond ik dat hij in dit boek vooral in herhaling valt over zijn snurken, het vreselijke slapen in tentjes, zijn zelfoverschatting en zelfmedelijden. Natuurlijk. Er komen de nodige andere ‘personages’ voorbij in het boek. Bijvoorbeeld in de vorm van Myrthe Brak. Haar inspanningen en doorzettingsvermogen rond Alpe d’HuZes uitgebreid aan bod. Of Ronald Koeman, die hem nooit terug belt als Thomas hem wil strikken als bekende Nederlander voor de Spinning marathon (Spinathon) die ook zij organiseren om geld op te halen voor Tour for Life. Het zal ook wel aan mij liggen hoor, maar het was een beetje vaak “het deed pijn, het was zwaar, het voelde als een onverdoofde besnijding”. Thomas is wat veel met zichzelf bezig. Terwijl je nu, hij is inmiddels toch al een ervaren fietser, juist zou verwachten dat hij ook wat meer in de breedte kijkt. Wat dieper ingaat op hoe je zo’n uitdagingen aanpakt. Hij geeft aan dat hij zelf te weinig getraind had voor Alpe d’HuZes, maar hoeveel was dat dan? En voor Tour for Life? Had er ook wat meer feitelijke informatie in verweven, dingen waar ook de wél fietsrenners iets aan hebben. Ook hier geldt, er wordt zo links en rechts wel naar verwezen, maar als je ooit voornemens zou zijn om de Tour for Life zelf te fietsen, dan helpt dit boek je geen meter verder. Behalve dan waarschijnlijk om je te realiseren dat je ook een beetje in een groep moet kunnen functioneren om daadwerkelijk te blijven genieten. Treffend vond ik wat dat betreft ook onderstaand gesprek op het einde van de tocht:

Nog 51 kilometer. Annelies komt naast me fietsen. ‘Thomas,’ vraagt ze, ‘wat vond jij nou het mooiste moment van de week?’
De vraag overvalt me. We fietsen in een rustig tempo, het is droog inmiddels. ‘Het eerste wat me te binnen schiet is de afdaling naar Alpe d’Huez. Die natuur, zo geweldig. En de zesde etappe, toen was ik top. Fietste ik het hele zootje uit m’n wiel. En… de finish van de zevende etappe, toen ik hoorde dat mijn vriend toch geen kanker had. Aankomen op Alpe d’Huez was ook gaaf. Ik kon wel huilen van vermoeidheid, weet ik nog.’
‘En het ergste?’
‘Die nacht voor de vijfde etappe. Toen ik koorts had en mijn darmen van slag waren. Die nacht vergeet ik mijn leven niet meer.’
Annelies kijkt voor zich uit. ‘En jij?’ vraag ik.
‘Wat ik?’
‘Nou, wat was jouw hoogtepunt?’
‘De groep.’
‘De groep?’
‘Ja, ik heb genoten van de groep. Wat een rijkdom om met deze mensen zo’n loodzware tocht te fietsen. Ik heb zo veel gelachen, zo veel steun gehad als het even niet meer ging, genoten van het samen eten. Voor mij was dat echt een hoogtepunt…

Och ja, waarschijnlijk was het gewoon niet mijn soort boek. Gezien de andere recensies zijn er genoeg mensen die het wel een absolute aanrader vinden.

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 10:17

Gelezen: De Wielermaffia [ebook]

 Boeken, Fietsen  Reacties uitgeschakeld voor Gelezen: De Wielermaffia [ebook]
jul 272013
 

De WielermaffiaIk moet bekennen dat ik het lang uitgesteld heb. Het lezen van boeken over doping in de wielersport. Sport is vermaak. Doping is slecht. Wielrenners die doping gebruiken zijn slecht en belazeren de boel. Dat is heel gemakkelijk. Als buitenstaander Lance Armstrong 6 keer de Tour de France zien winnen, zónder je druk te hoeven maken over vragen als “wie gebruikte er die dag wel of geen EPO of wie heeft er een bloedtransfusie ondergaan?” is ook veel prettiger.

Er zijn vast nog veel andere (goede) boeken geschreven over dit tijdperk, waarvan het nog maar helemaal de vraag is of dat al voorbij is. Ik hoor graag welke ik persé nog zou moeten lezen, maar De Wielermaffia was in ieder geval voor mij een goede start en een goed overzicht.

Het verteld het verhaal van Tyler Hamilton. Het laat zien hoe het bijna vanzelfsprekend was om doping te gebruiken. Waarom? Omdat je anders gewoon geen enkele kans had om mee te dingen naar de prijzen. Omdat het de enige manier was om dat te kunnen doen waarvoor mensen zoals hij (en Lance en anderen) de rest van het jaar heel hard voor trainden. Want dat wordt ook wel duidelijk uit het boek. EPO, bloedtransfusies, en al die andere prestatieverhogende middelen zijn geen wondermiddeltjes. Ze zouden er niet plotseling voor kunnen zorgen dat ik de Tour zou kunnen winnen. Ze helpen een renner op momenten dat haast onmenselijke prestaties geleverd moeten worden.

Het boek is vlot geschreven en leest lekker weg. Natuurlijk heb je bij dit soort boeken het probleem dat de hoofdpersoon zelf mede-auteur is. Ik heb in zo’n geval altijd vragen in mijn achterhoofd als “wordt er hier nu een straatje schoongeveegd?”. Weet ik niet. Tyler geeft toe dat hij dingen gedaan heeft die niet verstandig waren. Dat hij op sommige momenten keihard gelogen heeft en dat hij daar spijt van heeft. In het boek blijkt duidelijk de wroeging die hij ook tijdens zijn carrière had. Maar dat zijn natuurlijk zaken die niet te controleren zijn. Wat Tyler op zulke momenten dacht of voelde, kan hij alleen aangeven, achteraf met de wijsheid en kennis van nu.

Dat geldt natuurlijk ook voor wat hij over Lance Armstrong verteld. Het wordt verteld vanuit het gezichtspunt van Tyler. Ja, in sommige gevallen op basis van meerdere getuigen (zoals het incident in de bar van het restaurant), maar lang niet altijd.

Ik denk dat het boek me ook aanspreekt omdat het verhaal heel geloofwaardig is. Kijk eens naar wat de renners moeten doorstaan in bijvoorbeeld de Giro of de Tour. Onmenselijk bijna. Kun je het ze dan kwalijk nemen als ze elk hulpmiddel dat ze kunnen krijgen aangrijpen?

Aanrader!

 

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 06:30
jul 262013
 

Ga toch fietsen coverDat was een leuke verrassing. De bibliotheek had een lijst e-books samengesteld voor op vakantie. En niet alleen dat, ze hadden er ook een applicatie (voor iOS en Android) omheen gebouwd waarmee je die boeken kon lezen. Tijdens de vakantie (waarvan de zomervakantie dit jaar van 8 juli t/m 31 augustus loopt): de VakantieBieb. En nog mooier is dat de applicatie niet alleen voor betalende leden van de bibliotheek beschikbaar is, maar voor iedereen die een account aanmaakt. Dus even gedaan. Je kunt die informatie hier vinden

Helaas zat er voor mij niet heel veel tussen, maar één boek trok meteen mijn aandacht. Ik was er al een paar keer door collega’s op gewezen, maar wist niet dat het al als eBook beschikbaar was: Ga toch fietsen van Thomas Braun. Ik heb het gedownload en gelezen (verslonden).  Dus laat ik maar beginnen met de conclusie: het is absoluut een aanrader om te lezen! Zeker als je hem zoals nu, gratis kunt lezen. Maar anders ook.

Het boek was regelmatig een feest van herkenning. Natuurlijk, er waren voldoende verschillen. Ik rook niet, heb geen drankprobleem. Maar ik ben wel anderhalf jaar geleden structureel anders gaan eten (niet minder, anders).  Ik ben ook 43 jaar en 18 kilo lichter dan twee jaar geleden. Thomas was niet veel zwaarder dan dat ik was. Daar waar Thomas zijn eerste ervaringen beschrijft met racefietsverzetten (39-29 of compact 34 of 36) en dan geen idee heeft waar ze het over hebben, heel herkenbaar. Zijn verhalen over langzame koolhydraten, “spieren opeten” en de in eerste instantie enorm lijkende complexiteit van het hele ‘gedoe’ rond eten (blijft ingewikkeld). De overpeinzingen over de vraag of dit nou een midlifecrisis of juist een midlifezegen is (ik ben het met hem eens dat het een zegen is en zeker geen crisis). De discussie over het al dan niet scheren van je benen (scheren!), de niet alleen positieve reacties uit zijn omgeving op zijn gewichtsverlies (heel herkenbaar!). De nieuwe ervaringen bij het rijden in groepen, het afdalen van heuvels (en in zijn geval bergen!) en de bijbehorende angsten. Eigenlijk herkende ik me (naast het negatief zelfbeeld, de drank en het roken) alleen weer niet in zijn angst voor het alleen fietsen. Dat vind ik juist heerlijk en ik maak dan ook lange tochten solo. Maar goed, wellicht heeft hij dan weer wat minder daalangst.

Waar mijn probleem zit, is het gegeven dat het boek hier niet stopt. En met hier bedoel ik bij het punt dat Thomas aan het ontdekken is dat hij fietsen eigenlijk heel leuk vindt. Dat hij het best aan blijkt te kunnen al twijfelt hij nog heel wat af. Dat is het punt zo ongeveer waar ik nu zit. Ik fiets inmiddels lekker en durf voorzichtig ook vooruit te kijken. Anders dan Thomas heb ik namelijk niet gekozen om eerst me te verbinden aan een doel dat ogenschijnlijk onhaalbaar lijkt. Ik bouw rustig op (te rustig?). Vorig jaar eerst wennen aan het fietsen en toewerken naar tochten die wat langer zijn, dit jaar dat wat verder uitbouwen en ja, ook ik wil graag omhoog. Ook ik wil die Mount Ventoux op, ook ik wil de Stelvio beklimmen, Alpe d’Huez een keer op, en dan desnoods ook weer af. Net als Thomas al gedaan heeft.
48121_10200946202351569_556687712_n Voor mij zijn dit nog doelen waar geen concrete data aan hangen. Thomas heeft ze al gedaan en nog méér (getuige zijn nieuwe boek). Hij kan er al op terug kijken. Het was moeilijk, maar het is hem gelukt. En hoewel het dus zou kunnen werken als een geruststelling (“als hij het kan, dan kan ik het ook”) werkt het op mij ook wel een beetje alsof je vooraf het einde van een film al kent. Alsof ik bezig ben met een herhaling van wat hij heeft laten zien dat je ook als veertiger allemaal kan. Maar daarbij heeft hij de lat al best hoog gelegd. Alles minder dan dat lijkt een slap aftreksel van zijn prestatie.
Onzin natuurlijk. Want ik schrijf mijn eigen verhaal. Ik doe niet wat ik doe omdat Thomas dat ook gedaan heeft en ik doe het zeker niet op zijn manier. En niet alleen omdat ik zijn verhaal en zijn boek tot voor kort nog niet eens kende. Natuurlijk ga ik zijn nieuwe boek ook lezen. Gewoon gekocht deze keer (als ebook uiteraard). Niet om tips te krijgen, maar om te zien/lezen hoe zijn verhaal verder verloopt. Om daarna weer verder te schrijven aan mijn eigen verhaal.
Mijn eerstvolgende uitdaging is Diekirch Valkenswaard op 31 augustus. En daarna? Dat zien we dan wel weer. Mijn verhaal, mijn tempo.

En wie weet is dat ook wel de belangrijkste boodschap die ik zelf aan het boek overhoudt: het doet er niet toe wat anderen kunnen, willen of al gedaan hebben. Het gaat om jouw doel(en), jouw vastberadenheid om dat te bereiken en dan gewoon doen.

p.s. Even nog over VakantieBieb. Ik vind het tóp dat de bibliotheek dit voor elkaar krijgt. Mooie manier om mensen aan het digitaal lezen te krijgen. De applicatie zelf is echter best wel basic. Ik miste heel erg de mogelijkheid (die ik in iBooks bijvoorbeeld wel heb) om tijdens het lezen even snel passages te markeren voor gebruik tijdens het schrijven van een bericht als dit. Dat is nou toch juist het mooie bij zo’n ebook: je kunt er in strepen zonder je boek te beschadigen.

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 12:59
jul 192013
 

Bons_-_De_kunst_van_het_dalen_-_LR Terwijl in de Tour de heren zich opmaken voor de klim vanuit La Chambre (463 meter hoog) naar de top van de Col de la Madeleine (2.000 m hoog), de airco er voor zorgt dat het hier binnen 23°C is (en buiten 31°C) even tijd voor een bericht over het eBook dat ik afgelopen mei gewonnen heb via De Kale Berg: De kunst van het dalen, geschreven door Martin Bons.

Ik begon helemaal blanco aan het boek. D.w.z. ik had geen andere recensies gelezen of me uitgebreid verdiept in veel meer dan de titel: de kunst van het dalen. Ik had dus eigenlijk verwacht dat ik vooral een boek zou gaan lezen waarin ik zou gaan leren hoe ik beter zou kunnen afdalen. Dom (van mij) eigenlijk. Want dat kun je natuurlijk niet uit een boek leren. Dat moet je doen. Wat dat betreft zijn de “25 tips om beter te dalen” inderdaad niet meer dan een bijlage bij het boek.
Wel bevat het boek een uitgebreid overzicht van de onderbelichte rol van afdalen bij wielerwedstrijden en de enorme verschillen tussen professionele renners op dat gebied. Van mannen die zonder blikken of blozen een berg afstorten tot mannen die het als het ware in hun broek doen bij elke heuvel. Ook komen de verschillende ernstige en minder ernstige ongelukken door de jaren heen aan bod en de vraag “wat maakt nu dat iemand wel of niet met > 100 km/uur van een berg af kan/wil fietsen?”.
Het is echter wel maar de vraag of het boek nou juist voor een amateur wielrenner, en zeker een amateur wielrenner met enige dalingsangst, goed is om te lezen. Want je loopt het risico dat jouw conclusie dezelfde is als van de auteur:

Door mijn onderzoek verwachtte ik dat ik harder naar beneden zou gaan, naarmate ik meer over dalen te weten zou komen. Wat echter contraproductief heeft gewerkt en de angst alleen nog maar heeft versterkt, waren al die afschuwelijke valpartijen in afdalingen waar ik over las en hoorde. Dat had juist tot gevolg dat ik nog krampachtiger ging dalen. Het heeft eraan bijgedragen dat het me niet is gelukt om te voldoen aan de belangrijkste wet van het dalen: niet bang zijn. De angst zit bij mij te diep. Ik ben geen goede daler. Ik ben ook geen gemiddelde daler. Ik ben een slechte daler. Door mijn zoektocht ben ik nu alleen wel een slechte daler met veel kennis over dalen. Dat is de winst van mijn onderzoek.

Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 13:57
mei 232013
 

Bons_-_De_kunst_van_het_dalen_-_LR In de categorie “normaal gesproken win ik nooit wat”, kreeg ik vandaag een mailtje dat ik wél wat gewonnen heb. De Kale Berg had een prijsvraag waarmee je een exemplaar van het boek “De kunst van het dalen” kon winnen. En nou kan ik helemaal niet goed afdalen (ik denk teveel na denk ik), dus het leek me wel een interessant boek.

En om het helemaal compleet te maken had de wedstrijd ook nog de optie om aan te geven dat als je won, je in aanmerking wilde komen voor een ebook versie in plaats van een versie op papier. Kijk, daar wilde ik wel aan meedoen. Met als resultaat dus dat ik nu een exemplaar van het boek van Martin Bons op mijn iPad heb om te lezen. Voorzien van social DRM, d.w.z. dat ik het overal kan lezen maar dat mijn naam ‘in’ de ePUB verwerkt is. Prima wat mij betreft, ik was toch niet van plan hem te verspreiden. Koop zelf maar een exemplaar! 😉

 

Met dank aan De kale Berg!

[update] Lees hier wat ik er van vond nadat ik hem gelezen had.

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 21:07