aug 312013
 

Diekirch_Valkenswaard_kaart
Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website
Totaal: 260 km totaal
Duur: 09:29:34 (11:14:04 uur onderweg)
Gemiddeld: 27,4 km/uur (met autopause)
Hoogtemeters:  2.555 meter
Gemiddelde trapfrequentie: 79 omwentelingen per minuut
Weer: 8,0°C-26,0°C, Tussen de eerste stop (60km) en de tweede stop (120km) regelmatig nevelige regen
Omstandigheden: Zwaar, soms gevaarlijk in de afdalingen toen het nat was.
Gereden met: de Ridley Fenix Classic

Als ik vandaag met één woord zou moeten beschrijven, dan zou het zijn: KICKEN!

Niet alleen was de afstand van vandaag de verste afstand die ik tot nu toe in een toertocht op één dag gefietst heb, maar met zijn 2.555 hoogtemeters in met name de eerste 150 km was het ook de zwaarste tocht die ik tot nu toe gefietst heb. En het was kicken omdat ik de laatste 30 kilometer, dus tussen de laatste stop in Bocholts en Valkenswaard niet helemaal stuk ging, maar juist betere benen kreeg. Die laatste 30 kilometer gingen met 30 km/uur gemiddeld.
Maar laat ik beginnen met het bedanken van Jos en Marinka en alle andere dames en heren van fietsclub de Witte Dame uit Veldhoven die voor ons gezorgd hebben de afgelopen twee dagen. Top! Als ik besluit Diekirch-Valkenswaard nog een keer te fietsen dan ga ik heel graag weer met jullie mee. En datzelfde `dank je wel!” geldt natuurlijk ook voor de mensen van de organisatie van Diekirch-Valkenswaard. Zij zorgden er namelijk voor dat we vandaag veilig de kruisingen over kwamen, bij de controleposten snel konden doorstromen, waarschuwden ons voor los grint op de weg en hielden ons zelf uit de wind op weg naar Valkenswaard.

Zoals je gisteren kon lezen, zijn we op vrijdagmiddag met de bus vanuit Veldhoven vertrokken naar Diekirch. De fietsen gingen achterin, wij lekker comfortabel in de bus.
Diekirch Valkenswaard 2013
Aangekomen in Diekirch stond er al wat te drinken en eten klaar en was er tijd voor (hernieuwde) kennismaking. Veel mensen hadden de tocht al een keer eerder gereden of kenden elkaar al van andere activiteiten. Nadat we onze sleutel en huisjes-indeling hadden was het tijd om even bedden op te maken, spullen in te ruimen en daarna heerlijk uitgebreid, pasta eten.
Diekirch Valkenswaard 2013
Na een niet heel lange nacht (al heb ik goed geslapen) was het om kwart over vijf tijd om op te staan en om kwart voor zes zaten we aan het, wederom uitgebreide, ontbijt van flensjes, broodjes, ei en een kop koffie. Om half zeven stonden we bij de start. Daar waren we zeker niet de eersten, de echt snelle jongens willen graag vooraan staan om een goede tijd neer te kunnen zetten. Maar de vier scanpoortjes zorgden voor een snelle doorstroom.
Het was vanochtend fris, dus had ik beenwarmers, armwarmers en een windstopper aan. Die had ik niet heel lang allemaal nodig. Voorheen scheen het zo te zijn geweest dat je een flink stuk de tijd had om op te warmen, maar nu gingen we na een kilometer of vijf al lekker de hoogte in. Armwarmers afstropen, windstopper open en boven aan de berg uit doen. Het klimmen ging lekker, maar ja, de dag was nog lang. Hoewel de groep van De Witte Dame veel groter was, fietsten we vandaag voor een groot deel met zijn drieën (Patrick, Pim en ikzelf). Pim was over alle heuvels gezien de beste klimmer (al kon ik hem vaak goed bijhouden), Patrick de slechtste (maar je moet hem eens zien gaan op het vlakke!). Dus hebben we regelmatig op elkaar gewacht. Want klimmen kan alleen in je eigen tempo, anders ga je vroegtijdig stuk.
Voor de eerste stop (op 63km) moesten we nog even de Thommerberg op. Een lekker klimmetje en een ideale plek voor de eerste fotoshoot van Connie Sinteur.

Was het tot dan toe droog maar fris geweest, vanaf de eerste stop begon het te miezeren en soms toch ook te regenen in hoeveelheden die het afdalen een stuk minder prettig maakte. Er zijn een aantal ongelukken gebeurt waarbij mensen ten val kwamen. Soms relatief ‘klein’ (onderuit klappen op een glad zebrapad in een bocht), soms een stuk ernstiger (rechtdoor in een bocht tijdens een afdaling, over het stuur gelanceerd worden en landen op een manier die verder fietsen niet mogelijk maakte). Toch ging het afdalen vandaag weer prima. Mijn nieuwe max. snelheid ligt op 58,4 km/uur. Voor velen niet echt snel, maar voor mij het maximale dat ik op dit moment veilig voor elkaar krijg.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik lang niet alle namen weet van de beklimmingen die opgenomen waren in de route vandaag. Maar er zaten pittige bij. Bij Dasbourg ging het door het dorp flink omhoog. En omdat daar de straatjes smal waren en het aantal fietsers dat aan het klimmen was talrijk was het af en toe moeilijk om een eigen tempo te vinden. De laatste pukkel met naam was Côte de Hallembaye (Lixe). Net als de Thommerberg zo’n klim die je van een afstand al ziet liggen. Mijn strategie is om dan vooral niet te ver vooruit te kijken. Gewoon kijken welk verzet je nodig hebt, ik heb de 29 achter vandaag veelvuldig gebruikt, maar dat zorgde er vaak ook voor dat ik toch een lekker beentempo (70-80 omwentelingen per minuut) kon aanhouden en toch een redelijk tempo. De beklimmingen waren daarmee zwaar, maar ik heb geen moment gehad dat ik er doorheen zat. En daar heb ik er toch echt wel de nodige van gezien (en gepasseerd).

Diekirch Valkenswaard 2013 Diekirch Valkenswaard 2013 Diekirch Valkenswaard 2013

Gelukkig werd het vanaf zo’n 120 kilometer definitief droog en bij de laatste post, op 228 kilometer, kon ik eindelijk ook mijn beenwarmers uit doen. We waren inmiddels ook tot een wat grotere groep rijders van De Witte Dame samengegroeid en het tempo tussen de stop op 179 kilometer en de stop op 228 kilometer was een flink stuk omhoog gegaan, we draaiden op dat stuk van 50 kilometer zo’n 29,8 kilometer per uur gemiddeld. En dat pal tegen de tamelijk stevige wind in. Ik moet bekennen dat ik daar niet veel kopwerk heb kunnen doen. Aanhaken en bijblijven was het maximale. Dat lukte niet iedereen en de groep splitste weer in twee groepen. Overigens was het op zich niet eens zo dat ik ergens pijn had, maar op kop tegen de wind hadden mijn benen gewoon niet genoeg kracht om het tempo dat nodig/gewenst was te produceren.

De laatste stop was er eentje om nog snel wat te eten (er was bij elke rustpost van De Witte Dame naast soep, sportdrank, bananen, repen, krentenbollen ook heerlijke rijstevlaai) en wat uit te rusten voor die laatste 30 kilometer. Maar mentaal was dat een mooie afstand. Ik wist dat ik er 228 kilometer en 2.555 hoogtemeters op had zitten. Een uur lang aanhaken bij het tempo van de snelle groep zou voldoende zijn om Valkenswaard te halen. Een uur is te overzien, immers we waren al 10 uur onderweg, wat is dan nog een extra uurtje. En op de een of andere manier vonden mijn benen dat ook. Helemaal lekker ging het toen zo’n 20 kilometer voor Valkenswaard een van de motoren van de organisatie voor ons ging rijden om niet alleen het verkeer in de gaten te houden maar ook de persoon die voorop reed uit de wind te houden. Dan is kopwerk doen opeens in tweede positie rijden achter een brede motor. Het zorgde er voor dat we op dat laatste stuk leken te vliegen. En ik voelde de adrenaline duidelijk stijgen. Het idee dat ik na zo’n afstand ‘gewoon’ nog met dik 30 kilometer / uur (achter een motor) richting Valkenswaard sjeesde gaf een enorme kick.
Diekirch Valkenswaard 2013
En toen was het zover. Valkenswaard! Door de mensenmassa’s langs de kant, onder het luid getoeter van de eigen volgmotor van De Witte Dame die achter ons aan reed op dat laatste stukje, reden we het centrum van Valkenswaard binnen. De tocht zat er op.

Was ik moe? Ja, natuurlijk. Maar eigenlijk vergelijkbaar met een ‘gewone’ tocht/
Zou ik hem nog een keer fietsen? Weet ik niet. Het was een beetje als de eerste Fietselfstedentocht. Die was zó mooi (schitterend weer, veel publiek, mooie sfeer etc.) dat de tweede keer (regen, minder publiek, meer lopen dan ik zou willen) daar eigenlijk niet aan kon tippen. Er waren vandaag veel mensen voor ons binnen (wij waren er officieel om 18:24:25 uur (start 07:06 uur). Dat zou ongetwijfeld nog (veel?) sneller kunnen. Maar dat interesseert me eigenlijk niet zo. De afstand die ik nog nooit eerder gereden had, het stevige aantal hoogtemeters waren vooraf de uitdagingen. De gezellige groep mensen die een prima trip georganiseerd hebben, de mooie vergezichten, de heuvel in Luxemburg en België, de lange linten fietsers die je al in de verte aan de volgende klim bezig zag, dát was wat vandaag een hele mooie fietsdag maakten.
Ik zal er eens een aantal nachtjes over slapen. 🙂

p.s. er zijn mensen geweest die klaagden over het gebrek aan creativiteit bij de foto’s die ik maak tijdens het fietsen (‘steeds maar ruggen van lopende fietsers). Dus daarom had ik vanochtend speciaal ook andere dingen in mijn tweet gezet:
Diekirch Valkenswaard 2013 Diekirch Valkenswaard 2013

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 22:26
aug 302013
 

Diekirch-Valkenswaard OK, dat was/is nog even rennen en vliegen vandaag. Boodschappen, was draaien, tas inpakken (waar lagen de slaapzakken ook al weer…) en dan zo meteen richting Veldhoven waar we vanmiddag om half 2 met de bus gezamenlijk richting Diekirch rijden. Daar overnachten we dan in huisje op de camping Op Der Sauer om dan morgenvroeg om een uur of 7 op de fiets te stappen voor de tocht richting Valkenswaard.

Een PDF met routebeschrijving is hier online te downloaden. Daar staat ook een ZIP met een GPX-bestand, maar ik kreeg Google Maps niet zover dat die hem wilde laten zien (ook Garmin Connect wilde hem niet importeren), dus die hou je even tegoed totdat ik mijn eigen gefietste track online plaats.

De tocht is zo’n 260km en gaat onderweg over een paar stevige heuvels heen, het exact aantal hoogtemeters wisselt van jaar tot jaar (en is vaak ook beetje afhankelijk van meetmethode) maar het zijn er ruim meer dan 2.000 meter. Het blijkt nog steeds moeilijk om aan niet-fietsers uit te leggen hoeveel dat is, maar neem maar van mij aan dat het best een eindje omhoog en weer omlaag is (zie ook het profiel hieronder)
hoogteprofiel_diekirch

Mijn voortgang morgen is in ieder geval te volgen via de website van de organisatie van Diekirch-Valkenswaard. Daar staan nu pas de namen van 2 deelnemers, maar morgenvroeg zijn het er ruim 1.000. Je kunt daar zien hoe laat we bij de vier posten aankomen en dan steeds op basis daarvan een schatting van de binnenkomst in Valkenswaard. Het schijnt daar elk jaar een gezellig feest te zijn (ben er nog nooit eerder bij geweest), dus als je zin heb, kom er ook naar toe!

Mogelijk ben ik ook nog (in meer detail) te volgen via mijn Endomondo profiel maar dan moet ik zo in de bus nog even wat dingen regelen met betrekking tot roaming internet (aangezien we het grootste deel van de tocht in het buitenland fietsen).
Hoe dan ook, ik heb er zin in, mijn lijf heeft er zin in, het moet morgen in principe ook gewoon allemaal gaan zolang ik het materiaal heel weet te houden in de afdalingen komt het allemaal wel goed. En natuurlijk hoor je achteraf hier ook weer hoe het was! 🙂

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 11:54
aug 252013
 

biggestloser_top40 Ik stuurde gisteren via Facebook al een link naar de Spotify pagina voor de CD van “Biggest Loser” met daarbij de opmerking dat het ook lekkere muziek was als je géén kilos kwijt moest/wilde. Maar toen ik ging Googlen naar het origineel (om te kunnen downloaden, zonder Spotify reclames) kwam ik dit bericht tegen. In dat bericht, van afgelopen januari, staat een code (FREEBL4) waarmee je de CD gratis kunt downloaden bij Workoutmusic.com.

Tot mijn verbazing werkte die code vandaag (25-8-2013) nog gewoon ook. Je hoeft geen credit card te hebben en ik kon zelfs gewoon mijn Nederlandse adresgegevens invullen en toch de ZIP met de muziek zonder problemen downloaden.
En om het verhaal compleet te maken stond er op de site ook nog een verwijzing naar deze verzamling, gesponsord door Subway en ook die is gratis te downloaden.

Op Spotify kun je nog heel wat meer CD’s vinden via Power Music, ideaal als je wilt weten of je er eentje wilt aanschaffen/downloaden via hun website. Nice. 🙂

p.s. Let op! Uit ervaring weet ik inmiddels dat áls je de muziek op Spotify bevalt je er haast niet aan ontkomt om ook een Premium abonnement te nemen omdat je dan niet wilt dat die lekker muziek steeds door reclame wordt onderbroken!!

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 19:33
aug 242013
 

Some contents or functionalities here are not available due to your cookie preferences!

This happens because the functionality/content marked as "Google Maps" uses cookies that you choosed to keep disabled. In order to view this content or use this functionality, please enable cookies: click here to open your cookie preferences.


Grotere kaart weergeven
Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website
Totaal: 195,5 km totaal
Duur: 6:34:45
Gemiddeld: 29,7 km/uur (met autopause)
Gemiddelde trapfrequentie: 87 omwentelingen per minuut
Hoogtemeters: 609 meter
Weer: 14,0°C-24,0°C, Er was regen voorspeld, maar ik was op tijd thuis
Omstandigheden: Pittig vanwege het straffe tempo, maar lekker in de groep mee kunnen fietsen, af en toe kopwerk, lekker fietsweer!
Gereden met: de Ridley Fenix Classic

Volgende week is Diekirch-Valkenswaard, dus was het de bedoeling dit weekend nog de nodige kilometers te maken. Omdat een groep van zo’n 10 andere deelnemers aan Diekirch-Valkenswaard vandaag De Berg en Daltocht zouden gaan fietsen vertrok ik vanochtend om half 7 in de richting van Eindhoven (Woensel Noord). Op de fiets om een paar extra kilometers toe te voegen aan de 170 kilometer die de tocht zelf zou zijn. Het was al lekker weer, de Garmin zegt 14°C maar zo fris voelde het zeker niet in mijn korte broek en met korte mouwen. Ik had eigenlijk rustig aan richting Eindhoven willen fietsen, maar omdat het beetje wind dat er stond vanuit Oostelijke richting kwam (redelijk in de rug dus), kwam ik (ondanks de opgebroken wegen in Helmond) toch met een lekker gemiddelde van 30,8 km/uur in Woensel aan. Daar gewacht op de rest en toen op weg. We kwam al snel bij een grotere groep die er stevig aan trok. Het tempo lag steeds ruim boven de 30 km/uur en we legden die 56 km naar de eerste rustplek dan ook af met een gemiddelde van 32,2 km/uur (tegen de wind in). Oef. Als ik Endomondo mag geloven waren dat mijn snelste 50km ooit en ook het hoogste uurgemiddelde ooit. Mijn benen voelden nog prima, ook na die dik 80 kilometer, maar ik wist dat we nog wat klimwerk zouden krijgen in Berg en Dal en we waren uiteraard ook nog niet eens op de helft. Na die eerste stop gingen we als groep van 10 verder zonder trein er voor.

Hoogteprofiel_Berg_en_Dal
Bij Berg en Dal ging het gemiddelde uiteraard een flink stuk omlaag. Het waren “maar” 609 hoogtemeters, maar die zaten in zo’n 40 kilometer gepropt. Dat betekende dus af en toe stevig klimmen. Maar ik kon goed mee, dus dat was een lekker gevoel. Een keer ging het goed mis. We dreigden een afslag te missen, moesten drukke weg oversteken, hadden net afgedaald en moesten toen meteen met dik 10% omhoog. Ik haalde het net niet allemaal met schakelen (voor naar klein, achter naar groot) en mijn derailleur sloeg vast. Afstappen, wiel even optillen, trapper ronddraaien zodat hij kon schakelen, opstappen en vanuit stilstand toch weer omhoog. Ging daarna verder zonder problemen. Tja. Na zo’n 150 kilometer was het tijd voor de tweede stop, lekker fris glas cola, stuk appelgebak, bidons nog een keer bijvullen en weer verder. Nu met een wat rustiger tempo dan de eerste kilometers, maar met 30 km/uur gemiddeld nog steeds niet slecht.

Omdat de route al een paar dagen online had gestaan had ik besloten om de tocht niet helemaal tot Eindhoven uit te fietsen. Zeker met de wind uit het Oosten leek het me vandaag niets om na die 27 km (Deurne – Eindhoven), 170 km van de tocht nog een keer 27 km alleen terug tegen de wind in te fietsen. Het moest ook leuk blijven. Dus draaide ik in Erp af richting Gemert, via de Mortel door naar Bakel en na 195 kilometer was ik  bijna 8 uur na vertrek vanochtend met een gemiddelde van 29,7 km/uur weer thuis. Ruimschoots voor de voorspelde regen. Ik geloof niet dat ik vandaag nog een extra 65 kilometer had willen fietsen, maar ik neem aan dat we de 260 kilometer volgende week ook een stukje rustiger afleggen.

Met vandaag erbij komt het totaal dat ik gefietst heb met de Ridley Fenix Classic sinds 22 maart dit jaar op 3.117 kilometer en 9.778 hoogtemeters. Daarvan zijn 556 kilometer en 3.765 hoogtemeters alleen al van deze maand. Dat zou genoeg moeten zijn. Ik heb er in ieder geval zin in! 🙂

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 16:34
aug 172013
 

Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website, Google is van mening dat de oorspronkelijke track (GPX,  4,03MB) te groot is om weer te geven. De hierboven gebruikte ‘geoptimaliseerde’ track is niet handig om mee te fietsen.
Totaal: 147,98 km totaal
Duur: 05:56:42
Gemiddeld: 24,9 km/uur (met autopause)
Gemiddelde trapfrequentie: 73 omwentelingen per minuut
Hoogtemeters: 2.292 meter
Weer: 13,0°C-26,0°C, Droog met een pittig windje na de middag.
Omstandigheden: Heerlijk fietsweer, maar pittige tocht.
Gereden met: de  Ridley Fenix Classic

Pijn lijden kan heerlijk zijn. Dat bleek vandaag maar weer eens tijdens de Top Cauberg Challenge. Ik heb hem vandaag gereden samen met Guido van Dijk. Het was een route van 150 kilometer met zo’n 2.300 hoogtemeters. Dat zijn er maar een paar honderd meer dan de Omloop Math Salden afgelopen juni. En dat waren 200 km, 50 km meer dus. Zou dus best moeten kunnen. Ik heb vandaag gemerkt wat eigenlijk best logisch is (achteraf): meer hoogtemeters in minder kilometers is zwaarder, niet lichter.
Top Cauberg Challenge
Het leek vandaag wel alsof iemand een kaart van Zuid Limburg had gepakt met daarop aangegeven wat de stijgings- / dalings-percentages waren. Alle straten met 0% (vlak) werden toen tot verboden gebied verklaard en door de anderen werd een lijntje van 150 kilometer getrokken. Natuurlijk is dat niet helemaal zoals de route samengesteld is geworden, en nogmaals, het was een heerlijke route, maar het aantal keren dat de Garmin 0% aangaf was heel beperkt, en áls dat al zo was dat bleek het eigenlijk meer vals plat (naar boven) te zijn.

Guido had het niet gemakkelijk vandaag. Normaal gesproken zou hij de betere klimmer van ons tweeën moeten zijn, maar vandaag viel het hem zwaar bergop. Balen, want het is natuurlijk wel leuk om ook eens als eerste boven te komen, maar natuurlijk niet omdat je fietsmaat zich niet 100% voelt. En er moest nou eenmaal heel wat geklommen worden.
Prettig was dat alle regen vannacht/vanochtend voor de start al over getrokken was. Door de zon die al redelijk snel uit kwam droogden de wegen goed op. Uiteindelijk werd het meer dan warm zat met zo’n 26,0°C. De stevige wind die toen opstak maakte het ’s middags ook een stuk pittiger fietsen. Voor zover de heuveltjes dat al niet deden natuurlijk.
Lees verder »

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 19:24
aug 102013
 

Some contents or functionalities here are not available due to your cookie preferences!

This happens because the functionality/content marked as "Google Maps" uses cookies that you choosed to keep disabled. In order to view this content or use this functionality, please enable cookies: click here to open your cookie preferences.


Grotere kaart weergeven
Bekijk een uitgebreider overzicht op de Garmin website
Totaal: 212,88 / 215,1 km totaal
Duur: 8:08:17
Gemiddeld: 26,1 km/uur (met autopause)
Weer: 18,4 °C gemiddeld, het zag er lang dreigend uit, zelf kort even wat regen gehad maar voornamelijk droog.
Omstandigheden: Pittig op de weg terug tegen de wind in
Gereden met: de Ridley Fenix Classic

De toertocht Valkenswaard – Valkenburg – Valkenswaard is een tocht die tot mijn verbeelding sprak. Het was een tocht van (de naam zegt het al) Valkenswaard, door België en Limburg naar Valkenburg en dan weer terug. Maar helaas, dit jaar ging de tocht voor het eerst (sinds hoe lang?) niet door. Geen idee ook of hij volgend jaar wel weer door gaat. De website bestaat niet (meer), geen informatie dus hierover.

Combineer dat met het gegeven dat ik in juni maar 2x120km gefietst had en op 31 augustus Diekirch-Valkenswaard ga fietsen (ongeveer 250km 260km met ruim 2.500 hoogtemeters), dan snap je dat ik niet lang na hoefde te denken toen Patrick de Vos (die hem dit jaar ook weer fietst) via de mail vroeg wie er met hem vandaag Valkenswaard – Valkenburg – Valkenswaard op basis van een GPS-bestand uit 2011 wilde fietsen.

Uiteindelijk waren we maar met zijn tweeën, maar we hebben de tocht volbracht. En ik zal niet stoer doen: het was heel zwaar. Patrick had de hele vakantie gefietst (o.a. in de buurt van de Ventoux en er op en vanaf) en had het een stuk gemakkelijker. Heel fijn, en ik moet helaas bekennen dat ik zo’n 70 km lang veel in zijn wiel gezeten heb als we de wind tegen hadden.

Het rijden op basis van de GPS-track van een ander heeft een aantal nadelen, zeker als de track 2 jaar oud is. Je moet hoe dan ook goed opletten op het schermpje van je Garmin om geen afslagen te missen (dan is pijlen volgen prettiger én veiliger) al helemaal omdat de heen en terug lus van de route op een aantal plaatsen aan elkaar raakte of overlapte. Daarnaast kunnen er de nodige dingen mis gaan op de route. In de buurt van Nuth was een weg opengebroken en moesten we op zoek naar een omleiding. In België, in de buurt van Dilsen-Stokkem had de persoon die de track gemaakt had zich blijkbaar verreden en was hij via een gravelpaatje van het talud van een brug af gelopen (wij er ook maar achteraan nadat duidelijk was dat er geen andere route was), eveneens in België, in de buurt van Solt was een brug waar we overheen moesten nog tot november dit jaar in onderhoud en nee, daar was het écht niet mogelijk om er toch stiekumpjes even overheen te gaan omdat de oprit naar de oude brug was afgegraven en de nieuwe brug alleen een oprit (en nog geen brug) had. Het gat tussen beiden was erg groot.

Maar…het was vooral ook een heel mooie rit. En dan vooral het stuk in Limburg. Lekker afdalen (o.a. door Groot Haasdal naar beneden, de Daalhemerweg die vandaag haast leeg was, de Slingerberg, Broekhoven), maar ook lekker klimmen (o.a. de Sibbergrubbe, de Cauberg, de Korte Raarberg, de Hekstraat, de Maasberg). Zelfs de Snijdersberg was lekker. Ik kende die namelijk niet (ja ja lach maar), we kwamen de Moorveldseberg af en ik zette nog eens lekker aan toen ik het het eerste stukje van de Snijdersberg zag. Ging goed, tót de scherpe bocht. Toen stond ik bijna stil. Ik dacht even dat ik zou moeten gaan lopen, maar ik deed het niet, bleef trappen en kwam gewoon boven. Yes!
En het is goed om nogmaals bevestigd te hebben gekregen dat ook als mijn benen er eigenlijk al een beetje genoeg van hebben, ik in ieder geval in een wiel kan blijven zitten. Verstand op nul, blik op oneindig (spreekwoordelijk dan, wel blijven opletten!) en blijven trappen.
Ook nieuw voor mij was het beperkte aantal stops. Op was snelle plaspauzes na hebben we op 105 km (40 minuten om een lekkere tosti te eten en wat te drinken) en op 145 km (20 minuten) een langere pauze gehouden. Normaal stop ik korter maar veel vaker. Vanuit Diekirch zullen de stopplekken ook regelmatiger (ongeveer elke 60-70 km) ingepland zijn.

Volgend weekend staat de Top Cauberg Challenge op het programma. Dat zijn 150km met 2.261 hoogtemeters. De week erna is dan de Berg en Daltocht vanuit Eindhoven. Dat zijn 170km maar waarschijnlijk fiets ik die vanuit Deurne, dus dan zijn het er 220km. En de week daarna vertrekken we dan op vrijdag met de bus naar Luxemburg om op zaterdag terug te fietsen naar Valkenswaard.

p.s De Garmin 800 verbruikt meer stroom als ik de track op de kleurenkaart volg dan anders. Daarom stopte hij er na 212 km mee. De i-gotU GPS-tracker die ik in mijn shirt had zitten kwam tot 215 km. Vanuit Luxemburg hoef ik gelukkig geen GPS track te volgen maar wordt de route uitgepijlt.

p.p.s. En wat is nou de kans dat ik mijn zusje, die in Zuid Limburg woont en traint voor een marathon, tijdens onze rit onderweg tegen kom als ze aan het trainen is?

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 22:06
aug 092013
 

Ventoux Zoals gisteren al aangegeven heb ik nog een tweede boek over de Ventoux gelezen. Nummer twee was Ventoux van Bert Wagendorp.

Van de ene kant zou je kunnen zeggen dat het verhaal overal had kunnen spelen/plaats vinden, van de andere kant is dé berg ook wel weer heel mooi verweven in dit verhaal over de vriendschap van vier mannen en één jonge dame.
Het is ook zo’n boek dat, lijkt mij, het beste werkt als je er zo weinig mogelijk vooraf over weet. Dat maakt het verhaal en de verschillende tussentijdse onthullingen en flashbacks namelijk een stuk interessanter. Dus daarom geen uitgebreide samenvatting van het verloop van het verhaal, de reden waarom ze naar de Ventoux gaan etc.
Het resultaat is in ieder geval een mooi verhaal dat er staat. Met uitzondering wellicht van de introductie van Willem tegen het einde. Dat had voor het verhaal wat mij betreft niet gehoeven.

Aanrader!

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 11:10
aug 082013
 

DeKaleBerg Ik heb deze vakantie twee boeken over de Ventoux gelezen. De ene (De Kale Berg) is heel praktisch en komt in dit bericht aan bod, de andere (Ventoux) zal ik in een aparte post bespreken.

Laat ik met de kritiekpunten voor De Kale Berg beginnen: ik heb de ebook versie gekocht en gelezen. Binnen iBooks op de iPad was er helaas geen omslag zichtbaar (alleen de lelijke standaard kaft) en ik vermoed dat de layout hier en daar te lijden heeft gehad als gevolg van de beperkingen van EPUB. Dat kan ik niet helemaal controleren aangezien ik nooit een gedrukt exemplaar van het boek gezien heb. Maar je ziet het vooral in de lelijk ingesprongen koppen met opsomteken er voor in o.a. de hoofdstukken “De berg” en “Het Nederbelgisch Genootschap De Kale Berg” of slordigheden zoals het verwijzen naar paginanummers in voetnoten (hebben geen enkele betekenis in een EPUB en zouden moeten vervangen door een link naar betreffende locatie).

En daarmee is het qua kritiek ook wel gezegd. Want wat betreft inhoud is het een heel compleet boek. Wat ik er mooi aan vind is dat er een aantal verschillende invalshoeken gecombineerd zijn in één boek. Het begint met een aantal verhalen van beklimmingen (een beetje zoals bij Thomas Braun maar dan veel minder dramatisch). Dan krijg je feitelijke informatie over de berg: hoe is hij aan zijn naam gekomen, hoe is hij ontstaan, het klimaat, de natuur, de wegen. Kortom de hele geschiedenisles tot een overzicht van alle Ventoux-etappes uit de Tour de France. Op dat moment moet het je eigenlijk al duidelijk zijn dat het een naslagwerk is. Niet bedoelt om persé regel voor regel van begin naar eind te lezen. Je kunt dit stuk gerust overslaan en laten voor een later moment en eerst nog wat verhalen lezen of beklimmingen. Of eerst de levensgeschiedenis van Tom Simpson lezen, met afstand dé bekendste dode wielrenner op de berg. Renners sterven niet, ze verdwijnen alleen maar uit het zicht (Willy Verhegghe). Of over het monument Brugge – Mont Ventoux, ik heb het nog nooit gezien (ben nog nooit op de Ventoux geweest), maar mocht ik het zien dan weet ik nu waarom het er staat.

En natuurlijk is er aandacht voor “Het Gilde der Malloten”, mensen die drie, vier, vijf, zes, zeven, …. keer op dezelfde dag op verschillende manieren de berg beklimmen. Op een gewone racefiets, een tendam, een eenwieler, op een ligfiets, te voet, op de MTB.

Ook komen de klimtijden, versnellingen, verzetten, weerstand, arbeid en vermogen (inclusief instructies voor het maken van Excel spreadsheets), trainingsschema’s en voorbereiding uitgebreid aan bod. Je vindt er een overzicht van andere literaire werken waarin de Mont Ventoux een rol in speelt en een lijst met links en adressen.

Er zullen vast nog wel dingen zijn die te vertellen zijn over de Mont Ventoux die er niet in staan maar ik kan ze zo snel niet bedenken. Dit is gewoon hét boek om aan te schaffen als je meer wilt weten over die berg (en hem dus niet op wilt fietsen) maar zeker ook als je wél van plan bent hem een keer op te fietsen. En ondanks de verbeterpunten met betrekking tot de opmaak van het ebook, is het natuurlijk wel zo dat die maar €9,99 kost (tegenover €19,99 voor de paperback versie), dus je bespaart er niet alleen een paar bomen mee, maar het scheelt ook in je portemonnee.

Aanrader!

 

 

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 21:00
aug 072013
 

blijven_genieten Nadat ik het eerste boek van Thomas Braun (Ga toch fietsen!) gratis mocht lezen met dank aan de Vakantiebieb, besloot ik het tweede boek dat hij geschreven heeft zelf aan te schaffen als ebook.

Als positief punt kan ik melden dat ik het boek in één ruk uitgelezen heb. En zoals ik vooraf al begrepen had: Thomas fietst inderdaad maar liefst zes keer de Alpe d’Huez op als onderdeel van Alpe d’HuZes én hij fietst maar liefst 1.200 km over zo ongeveer elke bergtop die Europa kent vanuit Italië naar Valkenburg. Petje af, diepe buiging, ik zal het hem vast nooit na doen. Maar waar ik bij het eerste boek me nog heel erg kon herkennen in zijn worstelingen om het fietsen eigen te worden, vond ik dat hij in dit boek vooral in herhaling valt over zijn snurken, het vreselijke slapen in tentjes, zijn zelfoverschatting en zelfmedelijden. Natuurlijk. Er komen de nodige andere ‘personages’ voorbij in het boek. Bijvoorbeeld in de vorm van Myrthe Brak. Haar inspanningen en doorzettingsvermogen rond Alpe d’HuZes uitgebreid aan bod. Of Ronald Koeman, die hem nooit terug belt als Thomas hem wil strikken als bekende Nederlander voor de Spinning marathon (Spinathon) die ook zij organiseren om geld op te halen voor Tour for Life. Het zal ook wel aan mij liggen hoor, maar het was een beetje vaak “het deed pijn, het was zwaar, het voelde als een onverdoofde besnijding”. Thomas is wat veel met zichzelf bezig. Terwijl je nu, hij is inmiddels toch al een ervaren fietser, juist zou verwachten dat hij ook wat meer in de breedte kijkt. Wat dieper ingaat op hoe je zo’n uitdagingen aanpakt. Hij geeft aan dat hij zelf te weinig getraind had voor Alpe d’HuZes, maar hoeveel was dat dan? En voor Tour for Life? Had er ook wat meer feitelijke informatie in verweven, dingen waar ook de wél fietsrenners iets aan hebben. Ook hier geldt, er wordt zo links en rechts wel naar verwezen, maar als je ooit voornemens zou zijn om de Tour for Life zelf te fietsen, dan helpt dit boek je geen meter verder. Behalve dan waarschijnlijk om je te realiseren dat je ook een beetje in een groep moet kunnen functioneren om daadwerkelijk te blijven genieten. Treffend vond ik wat dat betreft ook onderstaand gesprek op het einde van de tocht:

Nog 51 kilometer. Annelies komt naast me fietsen. ‘Thomas,’ vraagt ze, ‘wat vond jij nou het mooiste moment van de week?’
De vraag overvalt me. We fietsen in een rustig tempo, het is droog inmiddels. ‘Het eerste wat me te binnen schiet is de afdaling naar Alpe d’Huez. Die natuur, zo geweldig. En de zesde etappe, toen was ik top. Fietste ik het hele zootje uit m’n wiel. En… de finish van de zevende etappe, toen ik hoorde dat mijn vriend toch geen kanker had. Aankomen op Alpe d’Huez was ook gaaf. Ik kon wel huilen van vermoeidheid, weet ik nog.’
‘En het ergste?’
‘Die nacht voor de vijfde etappe. Toen ik koorts had en mijn darmen van slag waren. Die nacht vergeet ik mijn leven niet meer.’
Annelies kijkt voor zich uit. ‘En jij?’ vraag ik.
‘Wat ik?’
‘Nou, wat was jouw hoogtepunt?’
‘De groep.’
‘De groep?’
‘Ja, ik heb genoten van de groep. Wat een rijkdom om met deze mensen zo’n loodzware tocht te fietsen. Ik heb zo veel gelachen, zo veel steun gehad als het even niet meer ging, genoten van het samen eten. Voor mij was dat echt een hoogtepunt…

Och ja, waarschijnlijk was het gewoon niet mijn soort boek. Gezien de andere recensies zijn er genoeg mensen die het wel een absolute aanrader vinden.

Deel dit bericht:
 Gepubliceerd door om 10:17