Toen ik vanochtend mijn schaatsen in mijn tas stopte heb ik zitten bedenken hoe lang geleden het was sinds ik voor het laatst op schaatsen gestaan heb. Ik denk een jaar of 15. En ook toen was het niet zo dat ik elke winter op het ijs stond. Tja, we woonden niet dicht bij natuurijs toen ik klein was. Ons dorp deed ook niet echt aan ijsbanen, ik vond sneeuw en sleetje rijden vanaf een helling veel leuker dan glibberen op het ijs.
En ook de kleine ijsbaan die afgelopen winter weer in Deurne op de markt aangelegd was kon me niet echt trekken. Daar was het veel te druk en te vol, niet iets om weer gevoel op het ijs te krijgen.

Maar vandaag, op zo ongeveer de laatste dag van deze winter moest het er dan toch van komen. De lokale tennisclub, TC Deurne had namelijk optimaal gebruik gemaakt van de strenge vorst. Ze hadden twee van de tennisbanen onder water gezet en zo een mooi, groot en perfect gladde ijsbaan gemaakt. En omdat er nu op heel wat plekken nog voldoende natuurijs te vinden is, was het er vanochtend om 10:00 niet druk. Sterker nog, we waren bijna de enigen op een ijsbaan die er niet beter bij had kunnen liggen.

Het eerste rondje ging wat onwennig, niet alleen vanwege de 15 jaar, maar ook omdat ik voorheen niet echt veel op de ijzers gestaan had. Maar na een paar rondjes ging het steeds beter en al met al heb ik toch anderhalf uur rondjes gedraaid. Ik heb spieren gebruikt die ik volgens mij bij Bodypump en het fietsen nauwelijks gebruik (al was het maar omdat ik het begin een stuk verkrampter over de baan ging dan na een paar rondjes), maar dat fiets ik er morgen wel weer uit.
Lees verder »